Γράφτηκε: τη δεκαετία του 1980
Πηγή: Από τη Μελέτη του συγγραφέα: «Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ –Η Ευθύνη του Σταλινισμού και ο Αγώνας των Τροτσκιστών»
Σύνταξη-Επιμέλεια: ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΘΩΜΑΔΑΚΗΣ
HTML Markup: Θ. Θωμαδάκης – Γ. Κουκλάκης για τα Μαρξιστικά Βιβλία στο INTERNET, Αύγουστος 2008
Μετά τις εκλογές της 25ης του Σεπτέμβρη 1932, ο Βενιζέλος βλέποντας ότι το κόμμα του Τσαλδάρη θα κληθεί να σχηματίσει, κυβέρνηση σύμφωνα με το σύνταγμα σαν το κόμμα που πλειοψήφησε, απαίτησε απ’ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην του αναθέσει, την εντολή παρά μόνο αν ειλικρινά δεχτεί ν’ αναγνώριση τη «Δημοκρατία». Ο Τσαλδάρης δέχτηκε. Και, σχημάτισε κυβέρνηση με την συμμετοχή του Ι. Μεταξά, του Γ. Κονδύλη και του Α. Χατζηκυριάκου.
Αλλά σε λίγο, στις 12-1-33 ο Βενιζέλος κατάφερε και ανέτρεψε τον Τσαλδάρη, κι ανέλαβε αυτός να σχηματίσει κυβέρνηση, αφού πέτυχε την συγκατάθεση του Προέδρου της Δημοκρατίας για να διαλύσει τη βουλή και να διενεργήσει τις νέες εκλογές ο ίδιος.
Οι νέες εκλογές ορίστηκαν να γίνουν στις 5-3-33 με το πλειοψηφικό. Ο προεκλογικός αγώνας άρχισε οξύτατος μέσα σ’ ένα κλίμα πρωτοφανέρωτης αντιπαράθεσης, η οποία υπογραμμίστηκε με την απόπειρα δολοφονίας του Ελ. Βενιζέλου που οργάνωσε ο Πολυχρονόπουλος –διοικητής της Ασφάλειας– με συνένοχο τον πρώην λήσταρχο Καραθανάση και άλλους, όχι χωρίς ευθύνη των πιο ανώτερων στελεχών της πιο μαύρης αντίδρασης των αντιβενιζελικών.
Ο Βενιζέλος, όξυνε την αντίθεσή του κατά της Δεξιάς, εξαπολύοντας μιαν επίθεση κατά του Π. Τσαλδάρη, σαν «αναξιόπιστου», γιατί δεν είχε δεχτεί –έλεγε– ειλικρινά την αναγνώριση του δημοκρατικού πολιτεύματος! «Διατρέχει κίνδυνο η Δημοκρατία», φώναζαν όλοι οι βενιζελικοί με πρώτους τους στρατοκράτες του «Στρατιωτικού Συνδέσμου», επικεφαλής του οποίου ήταν οι στρατηγοί Οθωναίος και Μανέττας.
Η Οργάνωση μας, η ΚΟΜΛΕΑ, αποφάσισε να κατέβει στις εκλογές της 5ης του Μάρτη 1933, με διάπλατη τη σημαία της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης.
Κατεβήκαμε μ’ ένα πρόγραμμα εκλογικό για την επαναστατική-σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση, και για ένα «Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο» κατά του ανερχόμενου φασισμού.
Είμαστε σε φόρμα μαχητική και ενθουσιώδικια, όσο ποτέ άλλοτε, γιατί νοιώθαμε ότι επαληθεύονταν οι ιδέες μας στην πάλη κατά του καπιταλισμού και της σταλινικής γραφειοκρατίας.
Είμαστε περήφανοι γιατί είμαστε οι εκφραστές επίσημα της ΔΑΑ και οι μόνοι που κατεβαίναμε στις εκλογές σε σχέση με τις άλλες οργανώσεις που μιλούσαν στο όνομα του Τροτσκισμού. Τον ΣΠΑΡΤΑΚΟ και τη ΛΑΚΚΕ.
Κατεβάσαμε υποψήφιους: στην Αθήνα τους σ. Γιώργο Βιτσώρη, μέλος του Π.Γ. της ΚΟΜΛΕΑ, και τον σ. Αλεξόπουλο, απ’ τους ηγέτες της Γενικής Συνομοσπονδίας Αναπήρων και Θυμάτων Πόλεμου.
Στη Θεσσαλονίκη τους Αλέκο Σάκκο, μέλος του Π.Γ. της ΚΟΜΛΕΑ και Γιάννη Κεφάλα, της ΠΕ της Οργάνωσης Θεσσαλονίκης και μέλος της ΚΕ. Και στην Οίτυλο τον σ. Πέτρο Αντρώνη, μέλος του Π.Γ. της ΚΟΜΛΕΑ.
Την όλη διεύθυνση του προεκλογικού αγώνα την διεξήγαγε μια Κεντρική Εκλογική Επιτροπή που περιλάμβανε απ’ όλα τα κλιμάκια της Οργάνωσης, απ’ τα συνδικαλιστικά πόστα των οργανώσεων που ελέγχαμε, ανώτερων ή κατώτερων, απ’ την Γενική Συνομοσπονδία Αναπήρων και Θυμάτων, απ’ τη νεολαία, απ’ το γυναικείο τμήμα κ.τ.ρ.
Επικεφαλής της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής είχε τοποθετηθεί ο σ. Λουκάς Καρλιάφτης εκ μέρους της ΚΕ και του ΠΓ της Οργάνωσης.
Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή αποτελέστηκε απ’ τους συντρόφους: Γιάννη Καραβιά, Ταμία. Α. Παπαδόπουλο, της Επιτροπής Συμβουλίων των συνδικαλιστικών μας οργανώσεων. Β. Δευτεραία, της Γενικής Συνομοσπονδίας Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου. Σ. Βερούχη, της Ένωσης Καπνοπωλών. Κ. Μαθιόπουλο, του σωματείου ξυλουργών. Χρ. Χατζηχρήστου, της Ένωσης Υποδηματεργατών.
Γ. Σταματόπουλος, Ένωση Αναπήρων Αττικής. Γ. Παναγιωτόπουλος Σωματείο Ζαχαροπλαστών. Μ. Καβαλιέρο Αρτεργατών. Κυριάκο, Μπετόν Αρμέ. Ρουμπότη, Κουρέων. Δράκο, Υφαντουργών. Φιλιππίδη, Ελαιοχρωματιστών. Αμαζίδη, Σιμιτεργατών. Γ. Νησιώτη, Αργυροχρυσοχόων. Κοκκινογούλη, Μικροπωλητών. Στ. Αναστασιάδη, Πολιτικών Μηχανικών. Φ. Αναστασιάδη, Δημοσίων Υπαλλήλων. Κανσό, Σοβατζήδων. Νικητάκη, Ραπτεργατών. Κοτιώνη, Υπαλλήλων Εστιατορίων. Ψηλό, Εμποροϋπαλλήλων. Ρετεντάκο, Κεραμοποιών. Λόγγο, Γκαρσονιών. Νικολάου, Δερματίνων Ειδών. Γ. Μαντέλη, Τροχιοδρομικών. Γ. Μενεγάκη, Σιδηροδρομικών. Γ. Παπαδημητρίου, Σοφέρ. Μελέτη Ντάμο, Επαγγελματιών. Ν. Ξανθόπουλο, Καπνεργατών. Μέλλο, Υφαντουργών. Κουτσοδόντη, Ξυλουργών. Ευανθία Αντρώνη, του Γυναικείου Τμήματος, καπνεργάτρια. Νίκολη, Τυπογράφων, και του τμήματος Νέων.
Η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε σειρά συγκεντρώσεων και κινητοποιήσεων. Με μιαν άλλη απόφαση κάλεσε τους εργάτες να παρευρεθούν στην ανοιχτή συζήτηση που αναγκάστηκε το Κόμμα να κάνει, κάτω από την πίεση της βάσης του ΚΚΕ πάνω στο εκλογικό και τη θέση της Οργάνωσης μας.
Η «Πάλη των Τάξεων» από δισεβδομαδιαία βγήκε, για την περίοδο των εκλογών, καθημερινή. Ήταν η πρώτη εφημερίδα των τροτσκιστών που πέτυχε ένα τέτοιο κατόρθωμα. Αλλά ταυτόχρονα είχε τεράστιες επιτυχίες στον εκδοτικό τομέα, που οφείλονταν στο θρυλικό συγγραφικό έργο του Τρότσκι το οποίο είχε δοξάσει την οργάνωσή μας και ιδιαίτερα για το Γερμανικό. Και τώρα, το Φλεβάρη του 1933 στο φύλλο 282 ανήγγειλε τη δημοσίευση του έργου του Τρότσκι: «Ο Κίνδυνος του Θερμιδόρ».
Στις 28-1-33 η Οργάνωσή μας δημοσιεύει, ένα «Ανοικτό Γράμμα στο ΚΚΕ».
Στο γράμμα αυτό παρουσίαζε την πολιτική κατάσταση μετά τη διάλυση της Βουλής, την προσπάθεια του Βενιζέλου ν’ αποκλείσει απ’ την νέα βουλή τους κομμουνιστές, και. μπροστά στην προβλεπόμενη κάθοδο στις εκλογές του ΚΚΕ και στον πόθο των εργατών για κοινή συνεργασία και πάλη των κομμουνιστικών οργανώσεων, πρότεινε την κάθοδο στις εκλογές με κοινό ψηφοδέλτιο.
Συγκεκριμένα πρότεινε να μπουν στις τελευταίες σειρές των υποψήφιων του ΚΚΕ λίγες θέσεις. Να γίνουν σ’ όλη την χώρα Εκλογικές Επιτροπές κοινές που θα οργανώσουν την κοινή δράση.
Με προοπτική μετά τις εκλογές η μάχη να συνεχιστεί με ενιαίες εμφανίσεις των Οργανώσεων. Η πρόταση αυτή απορρίφτηκε, όπως όλες.
Σκοπός μας ήταν να σηκώσουμε ψηλά τη σημαία του Κομμουνισμού που ο σταλινισμός πέταξε στο βούρκο της προδοσίας, και για μια ολάκερη 10ετία ρήμαξε το κίνημα οδηγώντας το από ήττα σε ήττα, μέχρι που τώρα σαν αποκορύφωμα των τόσων και τόσων προδοσιών συνετέλεσε στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.
Η συμμετοχή της Οργάνωσης μας σ’ αυτές τις εκλογές είχε ιστορική σημασία, γιατί συνέπεσε με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία με ευθύνη του σταλινισμού βασικά, και σημείωσε την χρεοκοπία του και τον ιδεολογικό θάνατο της Κ.Δ. και όλων των «ΚΚ» της υφηλίου, κι άνοιξε το δρόμο για την δημιουργία της 4ης Διεθνούς.
Μπαίνοντας στο 1933, οι Τροτσκιστικές Οργανώσεις ήσαν τρεις:
α) Η ΚΟΜΛΕΑ, η οποία ήταν η επίσημη οργάνωση της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης (ΔΑΑ) μ’ επικεφαλής τον Λ. Τρότσκι.
β) Ο Σπάρτακος μ’ επικεφαλής τον σ. Π. Πουλιόπουλο, ο οποίος αποτελούσε τμήμα της τότε τάσης Λαντάου και αντιπολιτεύονταν τον Τρότσκι σ’ ορισμένα βασικά θέματα.
γ) Την Λενινιστική Αντιπολίτευση του ΚΚΕ (ΛΑΚΚΕ), μ’ επικεφαλής και πρωταγωνιστή της τον σ. Μ. Σούλα και τους προσχωρήσαντες στην δημιουργήσασα. την ΛΑΚΚΕ, «Κομμουνιστική Ενωτική Ομάδα (ΚΕΟ)», σ. Μ. Σπέρου και Σ. Στίνα.
ΑΘΗΝΑ: 14 ΚΑΙ 24-2-33, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 29-2-33
Ένας πραγματικός και δίχως προηγούμενο θρίαμβος υπήρξε η πρώτη προεκλογική συγκέντρωση μας. Πάνω από 2.500 εργάτες πλημμύρισαν το θέατρο Παπαϊωάννου, γεμάτοι ενθουσιασμό. Κι εκατοντάδες διώχτηκαν απ’ την αστυνομία με την βία για να μην περάσουν μέσα.
Η αίθουσα κι η σκηνή διακοσμημένα με πορτραίτα των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, με μια τεράστια Κόκκινη Σημαία 10Χ2 Ι/2 μέτρων με τα συνθήματα: Ζήτω η ΕΣΣΔ –Ζήτω η ΚΟΜΛΕΑ, έδινε τον επαναστατικό τόνο στην συγκέντρωση. Μια πολυάριθμη ομάδα εργατών του Εργατικού Καλλιτεχνικού Ομίλου αποτελούσε τον κορμό επαναστατικών τραγουδιών, μέσα σ’ εκδηλώσεις ενθουσιασμού.
Μέσα σε θυελλώδικα χειροκροτήματα ο λόγος δόθηκε στον υποψήφιο της Οργάνωσης μας σ. Γ. Βιτσώρη ο οποίος είπε μεταξύ των άλλων:
«Σύντροφοι,
Οι σημερινές εκλογές γίνονται μέσα σε μια απ’ τις κρισιμότερες συνθήκες της μεταπολεμικής περιόδου. Ενώ η κρίση που ξέσπασε το 1929 μετατρέπεται σε κοινωνική απειλώντας κι αυτήν την ύπαρξη του καπιταλισμού.
Στη Γερμανία ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται και το προλεταριάτο διεξάγει έναν ηρωικό και αιματηρό αγώνα ενάντια στις συμμορίες του Χίτλερ. Η Βαλκανική αναταράσσεται... Οι εργάτες κατεβαίνουν σε μεγάλες ηρωικές απεργίες και οι αγρότες εξεγείρονται. Στην φασιστική Ιταλία, οι εξεγέρσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Στην Ολλανδία η μεγαλειώδης εξέγερση του ναυτικού ζωντανεύει τον θρύλο του “Ποτέμκιν”.
Παράλληλα οξύνονται οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Αποθρασυμένος απ’ την άνοδο στην εξουσία ο Χίτλερ, που οφείλονταν στην προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας και στην ολέθρια πολιτική του σταλινισμού, διεκδικεί τον Πολωνικό διάδρομο και διακηρύσσει καθαρά τις διαθέσεις του για έναν πόλεμο. Η αντίθεση ανάμεσα στην Ιταλία, και την Γιουγκοσλαβία οξύνεται. Στην Μαντζουρία ο Γιαπωνέζικος ιμπεριαλισμός συνεχίζει τις πολεμικές του επιχειρήσεις. Στη Βουλγαρία οι δολοφόνοι Κομιτατζήδες διοργανώνουν φιλοπόλεμες διαδηλώσεις. Ο κίνδυνος μιας επέμβασης στην ΕΣΣΔ γίνεται, αμεσότερος.
Αν ο Χίτλερ πνίξει την εξέγερση του Γερμανικού Προλεταριάτου, αν η αντίδραση επικρατήσει σ’ ολόκληρο τον κόσμο, ο παγκόσμιος καπιταλισμός θα βαδίσει για την κατάχτηση της ΕΣΣΔ...
Όταν οι αλλεπάλληλες ήττες του Ευρωπαϊκού Προλεταριάτου, οφειλόμενες στην προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας και στην απειρία των ΚΚ, άρχισαν να κλονίζουν το ηθικό των εργατών, ο Τρότσκι σαν αρχηγός του πρώτου αποσπάσματος του Κόκκινου Στρατού, οργάνωσε την θυελλώδη προέλαση στην Βαρσοβία, αναπτερώνοντας το ηθικό των εργατών και σπέρνοντας τον πανικό στην κλονιζόμενη καπιταλιστική τάξη.
Σήμερα η Κ.Δ. θεωρεί περιττό να οργανώσει ένα παγκόσμιο Συνέδριο και να δόσει κατευθύνσεις στο αγωνιζόμενο προλεταριάτο.
Την στιγμή που το προλεταριάτο της Γερμανίας σφάζεται, και τα λιθόστρωτα, των πόλεων βάφονται με αίμα, και ο φασισμός έχοντας πια επίσημα την εξουσία εξοπλίζει τις συμμορίες του και βαδίζει προς τη διάλυση των προλεταριακών οργανώσεων, η ΕΣΣΔ ούτε μια διακήρυξη αλληλεγγύης δεν κάνει, οι ανάξιοι επίγονοι που κυβερνούν ασχολούνται με την αντιδραστική ουτοπία της ανοικοδόμησης του σοσιαλισμού “σε μια μόνο χώρα” κι ο Κόκκινος Στρατός παραμένει απαθής θεατής της σφαγής του Γερμανικού Προλεταριάτου.
Εμείς, οπαδοί των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι στιγματίζουμε την εθνικο-σοσιαλιστική αυτή πολιτική και τονίζουμε ότι αν η σταλινική διοίκηση συνεχίζει την σημερινή της πολιτική, θα οδηγήσει, την Κ.Δ. σε μια προδοσία μεγαλύτερη απ’ την προδοσία που διέπραξε το 1914 η σοσιαλδημοκρατία».
Προχωρώντας περνάει, στην κατάσταση των χωρών της Βαλκανικής, και. κατόπιν της Ελλάδας, κάτω απ’ την οποία ο καπιταλισμός νοιώθει ότι οι μάζες δεν θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια. Γι’ αυτό εφαρμόζει μιαν άγρια τρομοκρατία. Πνίγει στο αίμα τις απεργίες των εργατών, τις εξεγέρσεις των αγροτών, και τους αγώνες των ανέργων, γεμίζει. τις φυλακές και τα ξερονήσια από εκατοντάδες αγωνιστές. Καταπιέζει τις υποδουλωμένες μειονότητες της Μακεδονίας κ.τ.ρ.
«Ο Ελληνικός καπιταλισμός –είπε– αισθάνεται το έδαφος να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια του. Γι’ αυτό λυσσομανάει να εξασφαλίσει την κυριαρχία του». «Κατέφυγε στις εκλογές της 25-9-32 για να εξασφαλίσει μια καθαρή κυβέρνηση, ικανή να εφαρμόσει μέτρα για το ξεπέρασμα της κρίσης του...
Η Βουλή που βγήκε απ’ αυτές τις εκλογές στάθηκε ανίκανη να του εξασφαλίσει μια σταθερή κυβέρνηση. Την διέλυσε και βαδίζει για εκλογές πάλι».
Κλείνοντας κάλεσε «να ψηφίσουν το Ενιαίο ψηφοδέλτιο των κομμουνιστών», διαδηλώνοντας έτσι την απόφαση για την ενοποίηση των κομμουνιστικών δυνάμεων, «για την επαναφορά της Αριστερής Αντιπολίτευσης στην Κ.Δ., για έναν αγώνα κατά όλων των κομμάτων της κεφαλαιοκρατίας, για την Σοβιετική Ελλάδα, για την Βαλκανική Σοβιετική Ομοσπονδία, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, και για τον θρίαμβο της Παγκόσμιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης», ενώ η συγκέντρωση σείονταν απ’ τα χειροκροτήματα και τις ζητωκραυγές.
Ο προϊστάμενος της συγκέντρωσης κάλεσε να μιλήσει κι ένας αντιπρόσωπος του ΚΚΕ. Ο γραφειοκράτης Σαμαρτζόπουλος πήρε τον λόγο, αλλ’ άρχισε να ξεστομίζει βρισιές με τις πρώτες φράσεις του. Για «αντεπαναστάτες», «χαφιέδες», «καταχραστές»! Προκάλεσε παταγώδικη αποδοκιμασία. «Κάτω οι ψεύτες». «Κάτω οι αισχροί λιποτάχτες». Κι αναγκάστηκε πανικόβλητος να φύγει.
Έπειτα πήρε το λόγο ο σ. Κ. Αναστασιάδης σαν αντιπρόσωπος της Οργάνωσης μας, κι είπε μεταξύ των άλλων:
«Η τεράστια επιτυχία της συγκέντρωσης κι ο θυελλώδικος ενθουσιασμός που κυριαρχεί σ’ αυτήν αποτελεί μια λαμπρή εκδήλωση των αδιάρηχτων δεσμών που έχουν σφυρηλατηθεί ανάμεσα στην ΚΟΜΛΕΑ και το Προλεταριάτο μας». Και με την καταπληχτική ρητορική του ανέτρεψε και στιγμάτισε μια προς μια όλες τις συκοφαντίες των σταλινικών εναντίον μας.
Στο τέλος, ο σ. Αντρώνης διάβασε το ψήφισμα το οποίο εγκρίθηκε μ’ ενθουσιασμό. Κι η συγκέντρωση τέλειωσε μέσα στο τραγούδι της Διεθνούς.
Έξω απ’ την συγκέντρωση οι σταλινικοί είχαν οργανώσει μιαν επίθεση εναντίον μας και χτύπησαν τους σ. Μήτσο Τασάνη και Δημητρακόπουλο.
Η δεύτερη προεκλογική συγκέντρωση έγινε στις 24-2-33, στο θέατρο Αλάμπρα, κι είχε την ίδια με την προηγουμένη επιτυχία, κι ακόμα καλύτερη, ενώ εκατοντάδες χαφιέδες κι αστυνομικοί είχαν πλημμυρίσει τους γύρω δρόμους.
Ο υποψήφιος μας σ. Γ. Βιτσώρης μίλησε σ’ αυτήν την συγκέντρωση και κατάγγειλε τα προγράμματα των συνασπισμένων Βενιζελικών κι αντιβενιζελικών.
«Όλοι αυτοί –είπε– μαζί με τους δημοκόπους αγροτιστές και ψευτο-σοσιαλιστές και τους απεργοσπάστες, δεν έκαναν παρά να υποδουλώσουν και να υποτάξουν τις μάζες στους ξένους και στους ντόπιους μεγαλοκαπιταλιστές και να τις ρίξουν στην εξαθλίωση και στην πείνα».
Αυτό έγινε χάρη στη διάσπαση και στην ανοργανωσιά μέσα στην οποία ρίχτηκε το προλεταριάτο, κι από την προδοτική ταχτική των «σοσιαλιστών» και των εγκληματικών σφαλμάτων των σταλινικών. Η πολιτική αυτή είναι δυνατόν ν’ αντιμετωπισθεί μονάχα πάνω στη γραμμή της συνδικαλιστικής ενότητας, του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, μέσα στα Εργατικά Συμβούλια και στις Επιτροπές Αγροτών, όπως υποστηρίζει η οργάνωση μας.
Και συνόψισε το πρόγραμμα της ΚΟΜΛΕΑ.
Όταν ο σ. Κ. Αναστασιάδης ανήγγειλε ότι πάνω στις σφαγές της Σαλονίκης θα μιλήσει ο υποψήφιος της Οργάνωσης μας στη Σαλονίκη, είναι απίστευτο το τι έγινε!
Μυριόστομες θυελλώδεις ζητωκραυγές έσειαν το θέατρο για πολλά λεπτά της ώρας, ενώ τα καπέλα των ακροατών πετάγονταν στον αέρα σαν ένδειξη ασυγκράτητου ενθουσιασμού.
Ο σ. Κεφάλας μίλησε μέσα σε βαθιά σιγή:
«Σας φέρνω –είπε– σύντροφοι, τους πιο θεσμούς επαναστατικούς χαιρετισμούς του τμήματος μας της Σαλονίκης και του ηρωικού προλεταριάτου που αντιμετώπισε πριν λίγες μέρες μιαν άγρια σφαγή απ’ τα όργανα της τάξης των εκμεταλλευτών».
Έπειτα εξέθεσε λεπτομέρειες από τα γεγονότα της Σαλονίκης.
«Αρκεί να σας πω –πρόσθεσε– μιαν... λεπτομέρεια: Οι ένοπλοι χωροφύλακες, μέσα στο σκοτάδι, με το φακό στο χέρι, σημάδευαν και σκότωναν τα θύματα τους!!!».
Η περιγραφή αυτή προκάλεσε συγκίνηση αλλά και αγανάχτηση!
«Θα πάρουμε πίσω το αίμα τους»! «Θα εκδικηθούμε»! «Θα τους κρεμάσουμε στα φανάρια των δρόμων»!
Τέλος μίλησε ο υποψήφιος Χ. Αλεξόπουλος, απ’ τους ηγέτες της Γενικής Συνομοσπονδίας Αναπήρων, για τον πόλεμο που ετοιμάζουν οι ιμπεριαλιστές και για τον κίνδυνο ένοπλης επέμβασης ενάντια στην ΕΣΣΔ.
Στις 28 του Φλεβάρη γίνανε τα εγκαίνια, του Εκλογικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, με πάνω από 350 εργάτες όπου μίλησαν οι υποψήφιοί μας.
Στις 29 του Φλεβάρη, πάνω από 700 εργάτες πήραν μέρος στην προεκλογική συγκέντρωση μας στην Σαλονίκη, παρά την πρωτοφανή τρομοκρατία που είχε εξαπολυθεί για τις γενικές ταξικές κινητοποιήσεις του ΚΚΕ και της Οργάνωσής μας.
Στην συγκέντρωση μίλησε ο σ. Γ. Βιτσώρης εκ μέρους του τμήματος της Αθήνας, ο σ. Γ. Κεφάλας υποψήφιος της Θεσσαλονίκης, ο σ. Αδαμίδης εκ μέρους του τμήματος της Σαλονίκης, και ακόμα ένας σταλινικός που καλέσαμε να μιλήσει και ξέρασε ότι μπορούσε πιο βρωμερό εναντίον μας.
Στις 4.3.33 δημοσιέψαμε το εκλογικό μας μανιφέστο το οποίο μεταξύ των άλλων ανέφερε:
«Στις κάλπες δίνουν την μάχη δυο τάξεις. Η τάξη των εκμεταλλευτών απ’ την μια μεριά, και των εκμεταλλευόμενων απ’ την άλλη.
Σε ενδοαστικό επίπεδο συγκρούονται τα κόμματα του Βενιζέλου, Καφαντάρη και Μιχαλακόπουλου, Παπαναστάση, Μυλωνά, απ’ τη μια μεριά, και του Τσαλδάρη, Κονδύλη, Μεταξά και Χατζηκυριάκου, απ’ την άλλη.
Και πλάι σ’ αυτούς βρίσκονται οι δημοκόποι και οι απατεώνες, δήθεν σοσιαλιστές, αγροτιστές κι ένα σωρό συνδικαλιστές απεργοσπάστες και προδότες του σοσιαλισμού.
Ενάντια σ’ αυτούς αντιπαρατάσσονται οι εκπρόσωποι της τάξης των εργαζομένων, οι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. Το Κόμμα της Προλεταριακής Επανάστασης που αγωνίζεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων, για την καθοδήγηση των αγώνων τους, ενάντια στην πείνα, στους φόρους, στην ακρίβεια, στην τρομοκρατία, στους πολέμους».
Το Μανιφέστο μας καλούσε τους εργάτες «να δόσουν την ψήφο τους στον κομμουνισμό». Να ψηφίσουν: «Σφυρί – Δρεπάνι»!
«Αλλά το ΚΚΈ δεν κατεβαίνει στις εκλογές με την σημαία του κομμουνισμού». «Κρύβεται κάτω απ’ την μάσκα του “Ενιαίου Μετώπου των εργατών και χωρικών”». «Δεν μας εξήγησαν γιατί»!
«Η Οργάνωση μας, η ΚΟΜΛΕΑ, σας καλεί –έγραφε το Μανιφέστο– να ψηφίστε τους υποψηφίους του “Ενιαίου Μετώπου” γιατί αυτοί είναι οι υποψήφιοι του ΚΚΕ». «Εξασκήσαμε αυστηρή κριτική γι’ αυτό όπως και για την λανθασμένη γενική τους γραμμή».
«Εμείς σας ζητάμε στο Ψηφοδέλτιο του ΕΜΕΑ να βάλετε τα ονόματα των υποψηφίων μας». «Η ψήφος σας στρέφεται κατά των εκμεταλλευτών και σύγχρονα κατά της διασπαστικής πολιτικής της διοίκησης του ΚΚΕ».
Κοιτάχτε την Γερμανία. Εκεί ο οδοστρωτήρας του φασισμού αρχίζει να πατάει πάνω στα κόκκαλα του προλεταριάτου. Το εργατικό αίμα τρέχει στους δρόμους. Η αφορμή του ερχομού του Χίτλερ στην εξουσία ήταν και είναι, ο χωρισμός του προλεταριάτου. Η διάσπαση. Γι’ αυτήν οι υπεύθυνοι είναι και οι συνάδελφοι των ανθρώπων που διευθύνουν το Κόμμα!
Η ψήφος εμπιστοσύνης στους αρχειομαρξιστές υποψήφιους θά ’ναι και καταδίκη της διασπαστικής πολιτικής. Θά ’ναι ψήφος για την ενότητα.
ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΚΚΕ:
«Σεις καταλαβαίνετε την ανάγκη της ενότητας των κομμουνιστικών δυνάμεων. Σεις νοιώθετε στην καθημερινή πάλη τ’ αποτελέσματα της διάσπασης, της “ανεξάρτητης ηγεσίας”, “του σοσιαλφασισμού”».
Όλ’ αυτά δίνουν τους πικρούς καρπούς που γεύεται το Γερμανικό Προλεταριάτο.
Θέλετε να γίνει κι εδώ το ίδιο;
Δείξτε ότι είσαστε για την επαναφορά της Αριστερής Αντιπολίτευσης μέσα στις γραμμές της Κ.Δ. Ότι είσθε για την επαναστατική λύση της κρίσης σε παγκόσμια κλίμακα, κι όχι για την “ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα” και για τα “σύμφωνα ειρήνης” του Κέλογκ και του Μπριαν.
Εκφράστε την θέληση σας για την διόρθωση της γραμμής του ΚΚΓ και για την επανάσταση στην Γερμανία.
Όσους περισσότερους ψήφους δόσετε στους υποψήφιους Μπολσεβίκους-Λενινιστές, τόσο μεγαλύτερες θά ’ναι οι ελπίδες αλλαγής, οι πιθανότητες για να μπει το κόμμα στον σωστό δρόμο.
l ΖΗΤΩ Η ΚΟΜΛΕΑ!
l ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ!
l ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ!
l ΖΗΤΩ Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΡΩΣΙΑ!
l ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!
ΣΥΛΛΗΨΗ, ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ
ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΜΑΣ Π. ΑΝΔΡΩΝΗ
Το πρώτο άμεσο χτύπημα του προεκλογικού μας αγώνα καταφέρθηκε κατά του υποψήφιου της Οργάνωσης μας Π. Αντρώνη, Έδειξε ότι υπήρχε προετοιμασμένο σχέδιο εναντίον μας. Δίχως υπερβολή, εξοπλισμένη από τον Τροτσκισμό, η Οργάνωση μας είχε μπει στο στόχαστρο του καπιταλισμού σαν η πιο μαχητική και επαναστατικά προγραμματισμένη οργάνωση. Αν και μικρή σε σχέση με τον σταλινισμό.
Τρεις-τέσσερες μέρες πριν τις εκλογές είχαμε προετοιμάσει το εκλογικό υλικό που θα όπλιζε τον σ. Π. Αντρώνη στην εκλογική του δράση στο Οίτυλο της Μάνης.
Είχαμε δόσει σημασία σ’ αυτήν την εκλογή όχι μόνο γιατί ο Αντρώνης ήταν δυνατός και διάθετε επιρροή στην περιοχή του. (Ας σημειώσουμε ότι απ’ την εκεί δράση του βγήκε μεταξύ πολλών άλλων και ο αγωνιστής Πέτρουλας που τον δολοφόνησαν στα Ιουλιανά). Αλλά και γιατί εκεί βγήκαμε πρώτοι και όχι σαν αντιπολίτευση. Ενώ οι σταλινικοί κατέβηκαν ύστερα από μας. Κι ήταν σίγουρα πιο αδύνατοι.
Είχαμε ετοιμάσει πλούσιο υλικό: Προκήρυξη τοπική, το πολιτικό μανιφέστο μας και φέιγ-βολάν.
Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα που τα μεταφέραμε, ο Αντρώνης κι εγώ, στο σπίτι του. Με ταξί. Αλλά μόλις κατεβήκαμε, μια ομάδα, 3-4 αστυνομικών, μας έπιασαν. Φάνηκε πως μας είχαν καρτέρι. Είμαστε φορτωμένοι.
«–Τι έχετε εδώ;».
«–Είμαι υποψήφιος για τις εκλογές», είπε ο Αντρώνης.
«–Κι αυτά τα δέματα είναι το εκλογικό μας υλικό».
«–Θα πάμε στο τμήμα για διαπίστωση», είπαν.
«–Εμείς δεν πάμε», απαντήσαμε με μια φωνή.
«–Κι είμαστε και φορτωμένοι. Δεν έχετε δικαίωμα να παρέμβετε στον εκλογικό μας αγώνα». Στο τέλος, απ’ τα κοντραρίσματα, τα φορτώθηκαν αυτοί και μας επέβαλαν να τους ακολουθήσουμε.
Στο τμήμα ο αστυνόμος μάς άρχισε την ανάκριση. Δεν του κρύψαμε τις ιδέες μας. Πέραν απ’ αυτό τίποτ’ άλλο. Φυσικά, διαμαρτυρηθήκαμε και καυτηριάσαμε τα αντιδημοκρατικά μέτρα τους ειδικά και γενικά. Δεν μας βασάνισαν. Αλλά μας κράτησαν όλη την νύχτα. Όρθιους και άγρυπνους. Τα ξημερώματα μας άφησαν. Αλλά τύλιξαν τον Αντρώνη «σε μια κόλα χαρτί» όπως λένε! Και στην συνέχεια το σχέδια τους ξετυλίχτηκαν.
Στις 25.2.33 ο ανταποκριτής της «Πάλης των Τάξεων» μας πληροφόρησε απ’ την Αρεόπολη ότι ο υποψήφιος μας στην Οίτυλο Πέτρος Αντρώνης και άλλοι δυο σύντροφοι πιάστηκαν στον Αερολιμένα, ξυλοκοπήθηκαν άγρια μέχρι του σημείου ο φυματικός σ. Π. Αντρώνης να κάνει αιμόπτυση και μεταφέρθηκαν δέσμιοι στην Αρεόπολη. Ενώ τους χτυπούσαν διαρκώς στο δρόμο! Κι έβρεχε!
Απ’ την Αρεόπολη τους παρέπεμψαν για δίκη στο Γύθειο: α) Για το εκλογικό υλικό που μετέφεραν (!) και β) γιατί ο Π. Αντρώνης στις εκλογές του Σεπτέμβρη πάλευε υπέρ των υποψηφίων του Κόμματος (του ΕΜΕΑ).
Στο Γύθειο πέρασαν από δίκη. Πριν προφτάσουν οι δικηγόροι μας. Ενώ κανένας ντόπιος δεν δέχτηκε να τους υπερασπίσει σαν αδιάλλαχτους κομμουνιστές. Δικάστηκαν. Απολογήθηκαν θαρραλέα.
Καταδίκασαν τον σ. Π. Αντρώνη σ’ ένα χρόνο φυλακή κι έναν εξορία. Οι σ. Παπατσόνης και Γιαννακουλάκος 8 μήνες φυλακή και 8 εξορία. Και οι Πιερράκος και Ρομάνο αθωώθηκαν.
Η δίκη και οι υπέροχες απολογίες σήκωσαν ένα κύμα αγανάχτησης ενάντια στην Τρομοκρατία. Παρά τις εκλογές. Κι οι επαναστατικές τους απολογίες προξένησαν εντύπωση.
Στις 26.2.33 πέρασαν από δίκη 10 σύντροφοι στο Γύθειο με την κατηγορία ότι τοιχοκολλούσαν προκηρύξεις για τον υποψήφιο της ΚΟΜΛΕΑ Αλέκο Μητσάκο και γιατί ήταν αντιπρόσωποι στις εκλογές υπέρ του σ. Α. Μητσάκου, αφού προηγούμενα τους ξυλοκόπησαν άγρια.
Απ’ τα ξημερώματα της μέρας των εκλογών είμαστε όλοι στο πόδι. Συνεργεία και μέλη από συμπαθούντες μοίραζαν κατά χιλιάδες το εκλογικό μας υλικό, τις προκηρύξεις, το εκλογικό πρόγραμμα και τα «Ενιαία Κομμουνιστικά Ψηφοδέλτια» Πουλούσαν διαλαλώντας την «Κόκκινη Πάλη των Τάξεων» και σκόρπιζαν τον ενθουσιασμό στους εργάτες.
Γενικά η Οργάνωση μας έκανε την μεγαλύτερη δυνατή ζύμωση, Σίγουρα, εντυπωσιάζαμε. Έτσι μπήκε σ’ ενέργεια ο μηχανισμός της βίας και, της τρομοκρατίας σε βάρος μας.
Στη συνοικία Ψειρή ένα μπουλούκι χαφιέδων επιτέθηκε σε ομάδα συντρόφων μας και καταξέσχισε το υλικό μας. Στο Πολύγωνο πιάσανε τους σ. Παρμενίδη και Κυριάκο. Στο 4ο τμήμα πιάσανε τον σ. Κίμωνα.
Οι σ. μας αντιμετώπιζαν όμως και τους σταλινικούς. Μπροστά στο τμήμα Βοτανικού σταλινόμουτρα επιτέθηκαν κατά του σ. Οικονόμου που μοίραζε το εκλογικό υλικό. Στο τμήμα Αγίου Κων/νου επιτέθηκαν κατά του σ. Κοκκινογούλη και υπέδειξαν στους χαφιέδες να τον πιάσουν. Κατ’ υπόδειξη των σταλινικών πιάστηκε κι ο σ. Παυλάκης. Ξυλοκοπήθηκε άγρια και απολύθηκε. Στους Αμπελόκηπους επιτέθηκαν στον σ. Πατεράκη, ανάπηρο, και εναντίον του αντιπροσώπου μας σ. Λεμονή. Και δείξανε μια στάση χωροφυλακίστικη κατά των σ. αντιπροσώπων.
Στο 44ο τμήμα Κουντουριώτη και στο 45ο του ίδιου συνοικισμού οι σταλινικοί απαίτησαν απ’ τους αντιπροσώπους μας «να φύγουν» απ’ τα εκλογικά τμήματα και τους απειλούσαν με την αστυνομία. Ήθελαν να κατάσχουν τα ψηφοδέλτια. Και μπρος στην αποφασιστική αντίσταση των σ. απείλησαν να τους «πάνε μέσα»!
Κατά την ημέρα των εκλογών η κύρια ζύμωση και προπαγάνδα αποκορυφώθηκε με το αυτοκίνητο που έγινε θρυλικό σαν το «Κόκκινο Αυτοκίνητο».
Το εκλογικό επιτελείο της Οργάνωσης, οι υποψήφιοι μας Γ. Βιτσώρης, και Αλεξόπουλος, εγώ, σαν ο Γραμματέας της Εκλογικής Επιτροπής, ο Κ. Αναστασιάδης που ήταν γραμματέας της Π.Ε., κι ο ανάπηρος Χριστοδουλίδης, είχαμε φορτώσει ένα κόκκινο αυτοκίνητο με τεράστιες ποσότητες εκλογικού υλικού, το Πρόγραμμα, το Μανιφέστο, Προκηρύξεις, και φέιγ-βολάν» και το κυκλοφορούσαμε σ’ όλη την Αθήνα. Το είχαμε στολίσει με κόκκινες σημαιούλες, και με τις αφίσες του Λένιν και του Τρότσκι.
Διατρέχαμε την Ομόνοια, όλα τα κέντρα της πόλης, κι όλες τις προλεταριακές συνοικίες με κορναρίσματα ενθουσιαστικά και ρίχναμε το υλικό μας που το λογαριάζαμε σε εκατό χιλιάδες έτσι που ξεσηκώσαμε τα ενδιαφέροντα των μαζών κι είχαμε εκδηλώσεις υποδοχής, στις συνοικίες ιδίως, πραγματικά ενθουσιαστικές.
Η αστυνομία είχε λυσσάξει κυριολεχτικά. Έδοσε πληροφορίες στην Διεύθυνση και πήρε εντολή. Μας έστησε καρτέρι στην Ομόνοια, που την περνούσαμε κατ’ επανάληψη και την γεμίζαμε με τις προκηρύξεις μας και σε ένα πέρασμά μας, μας σταμάτησε, με μια κουστωδία 10-15 χωροφυλάκων, μας επιτέθηκε με τα κλομπς, χτύπησαν τον σοφέρ και μας τράβηξαν για το τμήμα χωρίς να λογαριάζουν τις διαμαρτυρίες μας.
Στην Ασφάλεια μας ρίξανε σ’ έναν διάδρομο. Ίσως γιατί τα μπουντρούμια ήταν γεμάτα. Εκεί μας στήσανε όρθιους. Κι είμαστε κατάκοποι! Όλη την νύχτα δεν κλείσαμε μάτι. Ήταν σαν βασανιστήριο. Δίχως βασανιστήρια! Μας χάλασαν το κέφι!
Μετά τα μεσάνυχτα νοιώσαμε πως κάτι συνέβαινε. Το βλέπαμε στα μούτρα των μπάτσων. Ήταν άλλοτε ενθουσιασμένοι κι άλλοτε συνοφρυωμένοι. Μάθαμε ότι είχε γίνει κίνημα από τον Πλαστήρα. Για να κρατήσει την εξουσία που οι εκλογείς την δόσανε στους τσαλδαρικούς. Και το δίλημμα για τους μπάτσους ήταν προς τα που θα κλείνει η πλάστιγγα. Στους δικούς ή στους αντιπάλους!
Όμως στα ανώτερα κλιμάκια μάς ετοίμαζαν για δίκη και καταδίκη: «Για εσχάτη προδοσία»! Για ισόβια ή για θάνατο!
Τα ξημερώματα μας μπουζούριασαν σ’ ένα σιδερόφράχτο αυτοκίνητο και μας πήγαν στο δικαστήριο. Αλλά, έξω, στους δρόμους διεξάγονταν μάχες. Οι Πλαστηρικοί πάλευαν με τους Τσαλδαρο-Κονδυλικούς. Τα σκουριασμένα τανκς είχαν μπει σ’ ενέργεια. Τα μυδράλια κελαηδούσαν! Κι οι διαδηλωτές γέμιζαν την ατμόσφαιρα με κραυγές, για την μια ή την άλλη στρατιωτικοπολιτική κλίκα.
Στις διαδηλώσεις όμως μπήκαν κι οι δικοί μας. Σαν ανεξάρτητος παράγοντας. Η σύλληψη μας είχε απ’ την προηγούμενη μέρα διαδοθεί. Σαν αστραπή. Το νέο είχε φτάσει από στόμα σε στόμα σ’ όλες τις φτωχογειτονιές. Κι έγινε ένα ξεσήκωμα. Γεμάτο οργή. Το σύνθημα ήταν «να λευτερώσουμε τους συντρόφους μας».
Στο δικαστήριο ο εισαγγελέας μας απήγγειλε την κατηγορία. Το μοτίβο ήταν πασίγνωστο «Κομμουνιστές που επιβουλεύτηκαν την ακεραιότητα της πατρίδας μας».
Πρώτος κλήθηκε ν’ απολογηθεί ο Κ. Αναστασιάδης. «Ναι! Είμαστε κομμουνιστές», τους πέταξε στα μούτρα. Κι άρχισε με την γνωστή του ρητορική δεινότητα να μιλάει... Τον ξέκοψαν. Ήθελαν να μας στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα με λίγα λόγια. Ύστερα φώναξαν τ’ όνομα του Χριστοδουλίδη.
Αλλά εκείνη την στιγμή περνούσαν απ’ έξω τα τανκς και τα μυδράλια δούλευαν.
Οι δικαστές έντρομοι τα μάζεψαν. Χωθήκανε πίσω στα γραφεία τους για να σώσουν το τομάρι τους. Ύστερα, όταν το πατατράκ στους δρόμους καταλάγιασε ξαναγύρισαν στην αίθουσα.
Ο σ. Χριστοδουλίδης όμως τους εξέπληξε... Σήκωσε πρώτα το αριστερό του χέρι. Ήτανε ακρωτηριασμένο και δίχως παλάμη. Γυμνό στην άκρη. Έπειτα σήκωσε το δεξί του χέρι, τό ’χωσε στο μάτι, το δεξί, έβγαλε το ψεύτικο μάτι, το ακούμπησε πάνω στο γυμνό άκρο του αριστερού χεριού, κι ύστερα, αργά-αργά άρχισε να μιλάει...
«Μ’ έκαναν ανάπηρο στον πόλεμο. Και με πέταξαν στους δρόμους. Μ’ ένα μετάλλιο! Έγινα Κομμουνιστής. Και παλεύω κατά του πολέμου...».
Και πάλιν οι ερπύστριες των τανκς και τα μυδράλια χάλασαν τον κόσμο.
Και πάλιν οι δικαστές «τα μάζεψαν»! Η δικαστική τραγωδία έγινε τώρα κωμωδία!
Δίπλα μου ήταν ο Βιτσώρης.
«–Γιώργο, δεν πάμε να φύγουμε», του λέω.
«–Κάτσε λίγο να δούμε το φινάλε»! μου απάντησε.
Οι δικαστές ξαναβγήκαν απ’ την τρύπα τους. Αυτή την φορά βίαζαν τον Αλεξόπουλο να περιοριστεί σε δυο λόγια.
Και πάλι οι ερπύστριες κι οι πυροβολισμοί. Και πάλιν οι δικαστές στις κρυψώνες τους.
Στο τέλος, βγήκαν, πήραν μια καυτή απάντηση απ’ τον Βιτσώρη, και μετά από μένα, και μας αθώωσαν!
Η Αντιπολίτευση του ΚΚΕ («Σπάρτακος») ψηφίζει ολόψυχα το «ΕΜΕΑ» ΚΚΕ και καταψηφίζει τους υποψήφιους της ΚΟΜΛΕΑ.
Στο κύριο άρθρο της 15-2-33 του περιοδικού τους, Ο «Σπάρτακος» –δεκαπενθήμερο όργανο της «Αντιπολίτευσης του ΚΚΕ» στο οποίο αναφερόνται τα γεγονότα της Σαλονίκης και η δολοφονία των 7 εργατών που πέσανε για τον αγώνα απολύτρωσης του προλεταριάτου, οι Σπαρτακιστές πήραν θέση για τις εκλογές της 5-3-33».
Κάλεσαν τους εργάτες να υπερψηφίσουν τους υποψήφιους του ΚΚΕ, αλλά και να καταψηφίζουν μέσα απ’ αυτά τους τροτσκιστές. Ζητούσε να τους σβήνουν από τα ψηφοδέλτια που κατ’ εμάς θα σήμαιναν την ανάγκη της ενότητας στην πάλη! Σαν η ενωτική αυτή πολιτική στην ψηφοφορία να ήταν ιεροσυλία!
Σχετικά έγραψε:
«Υποστηρίχτε φανατικά τους υποψήφιους του ΚΚΕ (Ενιαίο Μέτωπο). Καταψηφίστε τους υποψηφίους των αστικών κομμάτων και της Ψευτοεπαναστατικής Αρχειομαρξιστικής Οργάνωσης. Καμιά μεταβολή στο ψηφοδέλτιο του Ενιαίου Μετώπου. Ενισχύστε τον εκλογικό έρανο του ΚΚΕ. Εμπρός στον αγώνα για τις άμεσες συνδικαλιστικές και πολιτικές διεκδικήσεις. Εμπρός για την επαναστατική λύση της κρίσης, την εργατο-αγροτική κυβέρνηση και την προλεταριακή διχτατορία».