Δημοσιεύτηκε: το 1981 στη «Σοσιαλιστική Αλλαγή» και στη «Επαναστατική Μαρξιστική Επιθεώρηση», Νο 24-25
Σύνταξη-Επιμέλεια: ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΘΩΜΑΔΑΚΗΣ
HTML Markup: Θ. Θωμαδάκης– Γ. Κουκλάκης για τα Μαρξιστικά Βιβλία στο INTERNET, Αύγουστος 2008
1. Οι Αρχειομαρξιστές και το Εργατικό Κίνημα
Πέρυσι, με τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Λεόν Τρότσκι, άνοιξε, για πρώτη φορά, το απόρρητο τμήμα των αρχείων του στο Χάρβαρντ. Οι 40.000 περίπου σελίδες των «Αρχείων» αποτελούν μια ανεκτίμητη πολιτική κληρονομιά για το διεθνές επαναστατικό κίνημα.
Τα άγνωστα ντοκουμέντα, που περικλείνουν, ρίχνουν αποκαλυπτικό φως στην πιο ταραχώδη και σκοτεινή περίοδο του 20ού αιώνα και της ιστορίας του Μαρξισμού. Δόσανε, ιδιαίτερα, μια γιγάντια ώθηση στην ιστορική έρευνα της Διεθνούς Επιτροπής της 4ης Διεθνούς για τα «Ζητήματα Ασφάλειας και η 4η Διεθνής» –την πρώτη έρευνα που ξεσκέπασε τους αντεπαναστατικούς μηχανισμούς που δολοφόνησαν τον Τρότσκι και τους συντρόφους του και που υπονόμευσαν το κίνημα του.
Η Διεθνής Επιτροπή της 4ης Διεθνούς, και το ελληνικό της τμήμα, η ΕΔΕ, δούλεψαν και δουλεύουν συστηματικά πάνω στο πλουσιότατο υλικό των Αρχείων του Χάρβαρντ. Στη δισεβδομαδιάτικη εφημερίδα της ΕΔΕ, την «Σοσιαλιστική Αλλαγή» δημοσιεύτηκε, από τις 25 του Οχτώβρη 1980 μέχρι τις 31 του Γενάρη 1981, μια πρώτη σειρά 25 άρθρων με τίτλο «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα».
Σ’ αυτά τα άρθρα έγινε δυνατό όχι μονάχα να σκιαγραφηθεί για πρώτη φορά η αληθινή ιστορία του τροτσκιστικού κινήματος στην Ελλάδα από την Ίδρυσή του μέχρι την ίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς, αλλά και να δοθεί ένα καταλυτικό χτύπημα σε μύθους, συκοφαντίες και ψέματα που οικοδομήθηκαν με επιμέλεια και κυριάρχησαν για 50 ολόκληρα χρόνια.
Για πρώτη φορά αποκαταστάθηκε η ιστορική αλήθεια για την πρωτοπόρα Κομμουνιστική Οργανώση Μπολσεβίκων-Λενινιστών (Αρχειομαρξιστών) –ΚΟΜΛΕΑ, το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης που ο Τρότσκι θεωρούσε το πιο αναπτυγμένο σ’ όλη την Ευρώπη, έξω από τη Σοβιετική Ένωση.
Δείξαμε την προϊστορία της που ξεκινάει από τις απαρχές του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, την αριστερή πτέρυγα Λιγδόπουλου-Τζουλάτη στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ. Παρουσιάσαμε την ιδιότυπη πορεία των αρχειομαρξιστικών ομίλων, τη συγχώνευσή τους στο διεθνές τροτσκιστικό κίνημα, το ρίζωμα στις πλατιές προλεταριακές μάζες και τα συνδικάτα, την προλεταριακή σύνθεση, το μεγάλο ειδικό βάρος στην ταξική πάλη.
Ακόμα περισσότερο: για πρώτη φορά αποκαλύψαμε πώς οργανώθηκε, με τη συνδυασμένη επιχείρηση του 1931 και κάτω από την καθοδήγηση του αρχικατάσκοπου του Στάλιν Σένιν (Τζακ Σόμπλ), η ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων ανάμεσα στον μαζικό ελληνικό τροτσκισμό και το άμαζο σταλινικό ΚΚ της «τρίτης περιόδου». Η επιχείρηση αυτή, οργανωμένη από τη Γκε Πε Ου σε συνεργασία με την Βρετανική Ιντέλιτζενς Σέρβις και την ελληνική Ειδική Ασφάλεια, οδήγησε στην υπονόμευση, τη διάσπαση και τον κατακερματισμό της Κ.Ο.Μ.Λ.Ε.Α. από τη μια, και στην εδραίωση, από την άλλη, της ηγετικής ομάδας Ζαχαριάδη πάνω στο ΚΚΕ και το εργατικό κίνημα. Ήρθε, έτσι, στο φως, η ίδια η άγνωστη προϊστορία της ήττας και της τραγωδίας του εμφύλιου πολέμου!
Όταν άρχιζε η δημοσίευση των άρθρων «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα», τόνιζε η «Σοσιαλιστική Αλλαγή»: «Οι συνέπειες που έχει αυτό το γεγονός (Σημ. το άνοιγμα των Αρχείων του Χάρβαρντ) στην ανάπτυξη μιας επαναστατικής ηγεσίας στην εργατική τάξη, γεμίζουν φόβο όσους θέλουν να μείνει κρυφή η ιστορική αλήθεια». Ανάμεσα στους εχθρούς της ιστορικής αλήθειας, πρώτα-πρώτα είταν οι ηγέτες του διαβρωμένου από το Εφ Μπι Άι, Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (SWP) των ΕΠΑ, που προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τη σημασία των Αρχείων. Δεν είναι, όμως, οι μόνοι. Υπάρχουν κι άλλοι που φοβούνται.
Μια καθυστερημένη αντίδραση ήρθε, 6 μήνες σχεδόν μετά το τέλος της δημοσίευσης των άρθρων της «Σ.Α.», από έναν από τους πιο άμεσα ενδιαφερόμενους: τον πάπα του ρεβιζιονισμού Μιχάλη Ράπτη ή Σπέρο ή ΠΑΜΠΛΟ.
Στο τελευταίο τεύχος 17ο, (Ιούνης-Ιούλης 1981), του «επίσημου» έντυπου του, με την απατηλή ονομασία «Για το Σοσιαλισμό», δημοσιεύεται ένα άρθρο με τίτλο «Μερικά στοιχεία στην ιστορία του Αρχειομαρξισμού», υπογραμμένο με τα αρχικά Μ.Σ.
Ούτε, όμως, «στοιχεία» φέρνει ούτε με την «ιστορία» έχει σχέση, το άρθρο. Αντιπροσωπεύει μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αναστηλωθούν οι μύθοι που σάρωσαν «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα».
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Πάμπλο, το έντυπο του κι οι φίλοι του αντιδρούν έτσι. «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα» όχι μόνο αποκατάστησαν, μετά από μισό αιώνα, το κίνημα ενάντια στο οποίο πάλεψε μια ολόκληρη ζωή ο Πάμπλο, αλλά και ανίχνευσαν και τη δική του δραστηριότητα στη δεκαετία του ’30. Δείξανε ότι ο άνθρωπος που προκάλεσε ένα ιστορικό σχίσμα στην Τέταρτη Διεθνή το 1951-53 για να την διαλύσει στους σταλινικούς μηχανισμούς, είχε αρχίσει την πολιτική του καριέρα το 1930-31 μ’ ένα άλλο σχίσμα, πάλι φιλοσταλινικής κατεύθυνσης, σε βάρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης, της Κ.Ο.Μ.Λ.Ε.Α. Στη συνέχεια, πάλεψε λυσσασμένα ενάντια στον στρατηγικό προσανατολισμό του Τρότσκι, μετά το 1933, για την ίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς –για να βρεθεί ως δια μαγείας, την τελευταία στιγμή, από τα κρατητήρια του Μανιαδάκη στο Ιδρυτικό Συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς...
Η πρώτη διασπαστική κίνηση, στην οποία ηγήθηκε ο Μιχάλης Σπέρος-Ράπτης μαζί με τον αρτεργάτη Μήτσο Σούλα, (που το έργο του τόσο εξυμνείται στο τωρινό άρθρο του Μ.Σ.!) πήρε το όνομα «φραξιονισμός». Ντοκουμέντα για τους «φραξιονιστές» παρουσίασε η 7η συνέχεια της σειράς «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα», δημοσιευμένη στην «Σοσιαλιστική Αλλαγή» της 15 του Νοέμβρη 1980. Το τωρινό άρθρο στο έντυπο του Πάμπλο φέρει σαν χρονολογία συγγραφής του τον Δεκέμβρη 1980.
Ο συγγραφέας του Μ.Σ. έχει, σαφώς, γνώση των άρθρων για τα «Αρχεία». Σε δύο, τουλάχιστον, σημεία (βλ. «Για το Σοσιαλισμό», τεύχος 17, Ιούνης-Ιούλης 1981, σελίδα 24 και σελίδα 26) αναφέρεται αποσπασματικά –και αποσιωπώντας την πηγή– στο ντοκουμέντο Νο. 8.006 των Αρχείων Τρότσκι (όπ.π. σελ. 24) και στο ντοκουμέντο Νο. 16.516 (σελ. 26). Και τα δύο δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά, διεθνώς, στη «Σοσιαλιστική Αλλαγή», στις 31 Δεκέμβρη 1980 το ντοκουμέντο Νο. 8.006, και στις 24 Δεκέμβρη 1980 το Νο. 16.516.
Παρόλα αυτά, ο Μ.Σ. και το έντυπο του Πάμπλο διαλέγουν με επιμέλεια να μην αναφερθούν άμεσα στη σειρά «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα», γιατί αποτελούν ναρκοπέδιο γι’ αυτούς. Προτιμούν να κάνουν τη «συνεισφορά» τους στην ιστορία του Αρχειομαρξισμού, παίρνοντας σαν αφορμή άλλα ντοκουμέντα που πρωτοδημοσιεύτηκαν, αρκετούς μήνες πριν τη σειρά για τα Αρχεία Τρότσκι, στο τεύχος της «Επαναστατικής Μαρξιστικής Επιθεώρησης», του Γενάρη-Απρίλη 1980, Νο. 19-20, που είταν αφιερωμένο στα 100χρονα από τη γέννηση του Λεόν Τρότσκι.
Τόσο έχει «απωθήσει» ο Μ.Σ. τη σειρά «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα» που δεν φρόντισε καν να συγκρίνει το κείμενο των ντοκουμέντων της ΕΜΕ Νο. 19-20 με την αναδημοσίευση τους στα άρθρα της «Σοσιαλιστικής Αλλαγής». Θα απόφευγε έτσι ένα φτηνό τρυκ που χρησιμοποιεί ενάντια στους Αρχειομαρξιστές.
Ξιφουλκώντας ο Μ.Σ. νομίζει ότι βρήκε την «απόδειξη» της «μικροαστικής φύσης» και του «αντικομουνισμού» του αρχειομαρξισμού σ’ ένα απόσπασμα, από μια έκθεση του 1930 με τίτλο «Η Αριστερή Αντιπολίτευση στην Ελλάδα» («Προς ένα Πραγματικό Κομμουνιστικό Κόμμα»).
Η έκθεση αυτή, με μερικές διαφορές και προσθήκες, δημοσιεύτηκε στο Διεθνές Δελτίο της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης, Νο. 2, 1930. Από κει μεταφράστηκε, για πρώτη φορά, στα ελληνικά και δημοσιεύτηκε στην ΕΜΕ Νο. 19-20. Το επίμαχο –κατά Μ.Σ.– απόσπασμα άφορα την προσχώρηση του ΣΕΚΕ στην Κομουνιστική Διεθνή και την αλλαγή του ονόματός του σε κομμουνιστικό. Για την αρχειομαρξιστική τάση: «Η αλλαγή του ονόματος και τυπική προσχώρηση στην Κομμουνιστική Διεθνή δεν αλλάζουν καθόλου το συγχυσμένο χαραχτήρα του εργατικού κόμματος. Η απουσία κομμουνιστικών παραδόσεων και η έλλειψη εκπαιδευμένων στελεχών επιτρέπει στους σταλινικούς κάθε μάρκας να χρησιμοποιούν το νέο Κομμουνιστικό Κόμμα για τα δικά τους συμφέροντα και να περάσουν αυτό το Κόμμα μέσα από τις πιο οπορτουνιστικές εμπειρίες και συχνά προς τα άμεσα συμφέροντα διαφόρων κλικών της μπουρζουαζίας», (ΕΜΕ Νο. 19-20, σελ. 56, οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον Μ.Σ.).
Ο Μ.Σ. σκίζει τα ιμάτια του και γράφει: «Μέσα σ’ αυτό το κατασκεύασμα που χαρακτηρίζεται από ένα ανακάτεμα από άποψη χρονολογική των καταστάσεων που αναφέρει, όπως και η αναφορά στους σταλινικούς κάθε μάρκας που φυσικά είναι πολύ νωρίς για ένα τέτιο χαρακτηρισμό αφού το δεύτερο Συνέδριο έγινε τον Απρίλη του 1920 και που καθρεφτίζεται η έλλειψη κάθε κοινωνικής επιρροής και επίδρασης ξεχωρίζει ξεκάθαρα η ασυμφιλίωτη τοποθέτησή του απέναντι του ίδιου του Κόμματος σαν σύνολο και το δηλητηριασμένο κουτσομπολιό που στήριζαν την πάλη τους», («Για το Σοσιαλισμό», τ. 17, σελ. 24-25).
Με τα παραπάνω ο Μ.Σ. δεν ταλαιπωρεί μόνο την ελληνική γλώσσα και το συνταχτικό της, αλλά και τη νοημοσύνη μας. Το τρυκ του είναι πολύ φτηνό.
Πρώτο. Αν τοποθετήσει κανείς το απόσπασμα μέσα στο συνολικό κείμενο της έκθεσης του 1930, δεν είναι δύσκολο να δει ότι οι αρχειομαρξιστές δεν μιλούσαν για σταλινισμό στο ΣΕΚΕ, αλλά για τις ιδεολογικές αδυναμίες που διευκόλυναν αργότερα την επικράτηση της σταλινικής φράξιας.
Δεύτερο. Η επίμαχη έκφραση: «επιτρέπει στους σταλινικούς κάθε μάρκας» είναι ένα τυπογραφικό λάθος της ΕΜΕ που ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΕ στην επαναδημοσίευση της έκθεσης, στο 5ο μέρος της σειράς «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα» στη «Σοσιαλιστική Αλλαγή» της 8 του Νοέμβρη 1980.
Στην επαναδημοσίευση, το κείμενο –ακριβής μετάφραση από το γαλλικό χειρόγραφο των αρχείων του Τρότσκι– (Ντοκουμέντο Νο. 16.367) γράφει: «Η απουσία μαρξιστικών παραδόσεων και εκπαιδευμένων στελεχών επιτρέπει στους πολιτικάντηδες κάθε μάρκας (η υπογράμμιση είναι δική μας) να χρησιμοποιούν το νέο κομμουνιστικό κόμμα για τα δικά τους συμφέροντα και να υποχρεώνουν αυτό το κόμμα να υφίσταται τις πιο οπορτουνιστικές εμπειρίες και συχνά προς τα άμεσα συμφέροντα διαφόρων κλικών της μπουρζουαζίας»[1].
Ο Μ.Σ. φτιάχνει ένα ολόκληρο οικοδόμημα ενάντια στους «ανιστόρητους» αρχειομαρξιστές, που ανακαλύπτουν το σταλινισμό από το 1920 κλπ., στηρίζοντας το κυριολεχτικά στο κενό.
Ο κοντυλοφόρος του Πάμπλο αντικαθιστά την ιστορική υλιστική ανάλυση με την υποκειμενική ιδεαλιστική φαντασίωση Επιχειρεί να «ξαναγράψει» την Ιστορία, σύμφωνα με τις υποκειμενικές ανάγκες και τις επιθυμίες του ατόμου του. Δεν προσφέρει «μερικά στοιχεία στην Ιστορία του Αρχειομαρξισμού». Προσπαθεί να συρράψει ξανά, και κακότεχνα, τους μύθους που καταρρακώθηκαν με τη δημοσίευση των άγνωστων ντοκουμέντων των Αρχείων του Τρότσκι.
Ένα γεγονός καίει κυρίως τον αρθρογράφο και προσπαθεί να το διαψεύσει: το γεγονός ότι ο Τροτσκισμός κατάχτησε για μια περίοδο στην Ελλάδα, μέσα από τους Αρχειομαρξιστές, την πλειοψηφία της οργανωμένης πρωτοπορίας της εργατικής τάξης.
Ο Μ.Σ. ξανασερβίρει το παραμύθι ότι «το βασικό γνώρισμα του Αρχειομαρξισμού ήταν η τοποθέτηση του έξω από τους κοινωνικούς αγώνες» («Για το Σοσιαλισμό», σελ. 25). Ότι οι μόνοι δεσμοί του με την εργατική τάξη και τα συνδικάτα ήταν εκείνοι που φτιάξανε οι ηγέτες του «φραξιονισμού» πριν τη διασπαστική τους επιχείρηση του 1929-30 (όπ.π. σελ. 25), την περίοδο 1927-29. Ότι είταν μια μικροαστική κίνηση «που θεμελιώθηκε πάνω στη μικρολογία, το κουτσομπολιό που μόνο αντιπρολεταριακές κάστες μπορεί να χαρακτηρίζουν», (όπ.π., σελ 24). Με μια κουβέντα: μια μικρή ομάδα που η ταξική της βάση και τοποθέτηση είταν ξένη και εχθρική προς την εργατική τάξη.
Η γραμμή του άρθρου επαναλαμβάνει κατά λέξη τη γραμμή της ανερχόμενης σταλινικής γραφειοκρατίας που δήλωνε στην ανακοίνωση του Π.Γ. του ΚΚΕ το 1927:
«Η βασική αντίθεση η οποία χωρίζει το Αρχείο του Μαρξισμού από το Κομμουνιστικό Κόμμα και την Κομμουνιστική Διεθνή, έγκειται στο ότι ο αρχειομαρξισμός ξεκινά από διαφορετική ταξική βάση, εχθρική προς τα συμφέροντα του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεζόμενων μαζών. Η βασική αυτή αντίθεση εκδηλώνεται στις οργανωτικές αρχές και στην ταχτική του αρχειομαρξισμού, αρχή και ταχτική που δεν έχουν τίποτε το κοινό με τις αρχές και την ταχτική του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος... Το Αρχείο του Μαρξισμού ...βοηθάει όχι αρνητικά, ούτε έμμεσα, αλλά άμεσα την αστική τάξη», («Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ», τόμος Β΄, σελ. 335-336).
Η αλήθεια είναι η διαμετρικά αντίθετη: ο Αρχειομαρξισμός είχε την προέλευση του και βρήκε τη βάση του μέσα στο ελληνικό εργατικό κίνημα και τα άλυτα ιδεολογικά προβλήματα του. Ο ιδρυτής του Αρχείου Φραγκίσκος Τζουλάτη, είταν μαζί με τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο, επικεφαλής της επηρεασμένης από την Οχτωβριανή Επανάσταση αριστερής πτέρυγας στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ.
Η Ίδρυσή του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας αντιπροσωπεύει το πρώτο γιγάντιο άλμα της ελληνικής εργατικής τάξης στην κατάχτηση της πολιτικής της ανεξαρτησίας, κάτω από την άμεση επίδραση της Ρώσικης Επανάστασης. Το αδύναμο ακόμα προλεταριάτο έβγαινε μέσα από το χάος του μικροαστικού ριζοσπαστισμού και λαϊκισμού. Οι ωδίνες του πολιτικού τοκετού είταν έντονες. Η ρήξη του ομφάλιου λώρου με τους αστούς δημοκράτες, τους σοσιαλσοβινιστές ρεφορμιστές και το βενιζελικό αστικό Κράτος, μέσα σε μια παρατεταμένη περίοδο πολέμων και κοινωνικών καταστροφών, δεν είταν μια εύκολη ή αυτόματη διαδικασία.
Ο Λιγδόπουλος κι ο Τζουλάτη πάλεψαν στο Συνέδριο του 1918 να στρέψουν το ΣΕΚΕ προς τον Μπολσεβικισμό, τις αρχές της Οχτωβριανής Επανάστασης και την πάλη για προλεταριακή εξουσία. Δεν κατάφεραν να υπερισχύσουν. Μερικούς μήνες αργότερα, προχώρησαν σε μια πρώτη διάσπαση και στο σχηματισμό, το 1919, της Κομμουνιστικής Ένωσης. Αργότερα, ιδιαίτερα μετά από έκκληση της Κ.Δ., η τάση Λιγδόπουλου-Τζουλάτη ξαναπροσχώρησε στο ΣΕΚΕ, που πήρε το 1920 την απόφαση να ενταχθεί στην Τρίτη Διεθνή, πραγματοποιώντας έτσι το βασικότερο στόχο της Κομμουνιστικής Ένωσης.
Η δυνατότητα, όμως, που άνοιξε το 1920 να αναπτυχθεί μια επαναστατική κομμουνιστική ηγεσία, χτυπήθηκε βίαια με την δολοφονία του Λιγδόπουλου από τους πράχτορες της Αντάντ.
Μετά το πλήγμα αυτό, φούντωσαν ξανά οι δεξιές τάσεις μέσα στο ελληνικό τμήμα της Κ.Δ., μέσα στις συνθήκες της μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής. Από το 1921, το δεξί χέρι του Λιγδόπουλου, ο Τζουλάτη, επανεξετάζει την ορθότητα της απόφασης της συγχώνευσης της Κομμουνιστικής Ένωσης με το ΣΕΚΕ. Αναδιοργανώνει την αριστερή ομάδα σαν μυστική φράξια μέσα στο ΣΕΚΕ, με στόχο τη συγκρότηση ενός σκληρού πυρήνα κομμουνιστικών στελεχών που θα αντιπάλευαν τους δεξιούς και θα οικοδομούσαν ένα πραγματικά κομμουνιστικό κόμμα, ελληνικό τμήμα της Διεθνούς του Λένιν και του Τρότσκι.
Ένα μέλος της φράξιας προτείνει στην ηγεσία του ΣΕΚΕ(Κ) να εκδόσουν ένα θεωρητικό περιοδικό που θα διαπαιδαγωγήσει και θα τροφοδοτήσει το νεαρό προλεταριάτο με τα κλασικά έργα του Μαρξισμού. Η πρόταση απορρίφτηκε κι η ομάδα Τζουλάτη κινήθηκε ανεξάρτητα εκδίδοντας, την Πρωτομαγιά του 1923, το πρώτο τεύχος του «Αρχείου του Μαρξισμού». Δεν είναι τυχαίο το έργο που επιλέχτηκε να μεταφραστεί και να δημοσιευτεί πρώτο στο νέο περιοδικό: το Κράτος και Επανάσταση του Λένιν, το έργο που χαράζει την πιο βαθιά διαχωριστική γραμμή στο ζήτημα του Κράτους ανάμεσα στο Μαρξισμό κι όλους τους ρεφορμιστές, κεντριστές και λαϊκιστές.
Ο τότε γραμματέας του Κόμματος Σαργολόγος –ξεσκεπάστηκε αργότερα σαν χαφιές της Ασφάλειας– αντέδρασε βίαια. Παράδοσε τους πρώτους πουλητές του «Αρχείου» στην αστυνομία. Λίγο αργότερα, το 1924, όλη η τάση του Τζουλάτη διαγράφεται από το Κόμμα.
Το συμπέρασμα που βγάζει η ομάδα του Αρχείου μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: η προσπάθεια του 1918 να ξεπεραστεί το στάδιο των προπαγανδιστικών σοσιαλιστικών εργατικών κύκλων και να συγκροτηθεί ένα εργατικό επαναστατικό κόμμα, απότυχε λόγω της έλλειψης εκπαιδευμένων μαρξιστικών στελεχών και της ιδεολογικής καθυστέρησης του εργατικού κινήματος. Το καινούργιο ξεκίνημα ενός πραγματικά κομμουνιστικού κόμματος απαιτεί την προετοιμασία στελεχών μέσα από μορφωτικούς προπαγανδιστικούς ομίλους, συνωμοτικά συγκροτημένους για να αποφύγουν την πρόωρη διάλυση τους από τις καταδιωχτικές αρχές του αστικού κράτους.
Η αναδίπλωση στον προπαγανδισμό κι η φαινομενική επιστροφή στην πριν το 1918 περίοδο των κύκλων, δεν μπορεί να αναλυθεί έξω από το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο: την οπισθοχώρηση της παγκόσμιας επανάστασης μετά την ήττα στη Γερμανία το 1923, την απομόνωση της ΕΣΣΔ, τη θερμιδοριανή αντίδραση και την άνοδο της σταλινικής γραφειοκρατίας στο πρώτο εργατικό κράτος και στην Κόμιντερν, την αρνητική στρεβλωτική επίδραση αυτών των παραγόντων πάνω στο ανώριμο ελληνικό τμήμα της Κ.Δ. Οι πολιτικές αλλαγές στη διεθνή αρένα βρίσκουν την ελληνική κοινωνία και το εργατικό κίνημα σε μια κατάσταση βαθιάς μεταμόρφωσης μετά την μικρασιατική καταστροφή. Η σύγχρονη εργατική τάξη της χώρας σχηματίζεται μέσα από τις στρατιές των εξανδραποδισμένων προσφυγικών πληθυσμών. Το νεαρό ΚΚΕ πριν καλοπρολάβει να λύσει τους λογαριασμούς του με την παλιά δεξιά φρουρά του ΣΕΚΕ, δέχεται καταλυτικά χτυπήματα από το σταλινισμό, παραδέρνει στα απότομα αριστερά και δεξιά ζικ-ζακ της γραμμής της Κόμιντερν. Αδυνατεί να εκπληρώσει την ιστορική αποστολή ενός πραγματικά επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος. Από την άλλη μεριά, τα νεοσχηματιζόμενα προλεταριακά στρώματα στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης της ταξικής συνείδησης τους, κι αντιμέτωπα με τα πρωτοφανή συνδυασμένα δεινά της παγκόσμιας κρίσης και της εδραίωσης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, αναζητούν διέξοδο. Ρωτούν το «γιατί» των κοινωνικών προβλημάτων και το «πώς» θα λυθούν. Το ΚΚΕ στέκονταν αδύναμο να δόσει συνειδητή έκφραση στις ασυνείδητες ανάγκες του προλεταριάτου. Πάνω σ’ αυτό το κοινωνικό έδαφος και την κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης, αναπτύχθηκαν οι αρχειομαρξιστικοί όμιλοι. Συνδύαζαν τα γνωρίσματα των πρώτων μαρξιστικών ομίλων στη Ρωσία πριν το 1903 με τα πολιτικά αποτελέσματα της ίδιας της Ρωσικής Επανάστασης και της απομόνωσης της.
Ο βαθύτερος δεσμός ανάμεσα στην Οχτωβριανή Επανάσταση και την πολιτική ανάπτυξη της ελληνικής εργατικής τάξης, οδήγησε το αρχειομαρξιστικό κίνημα, κάτω από την ώθηση της παγκόσμιας κρίσης του 1929, να σπάσει τα όρια των προπαγανδιστικών κύκλων και του εθνικού απομονωτισμού, να στραφεί προς τον συναρχηγό του Λένιν, τον εξόριστο Τρότσκι, και τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση, και να εκδηλωθεί πολιτικά σαν Κομμουνιστική Οργανώση Μπολσεβίκων-Λενινιστών.
Ο Μ.Σ. όπως κι όλοι οι φιλισταίοι, αδιαφορεί για μια αντικειμενική προσέγγιση στις αντιφατικές διεργασίες που συντελούνται μέσα στην εργατική τάξη. Για τον Μ.Σ., η στροφή του Αρχείου προς τον Τρότσκι, δεν είταν παρά μια μανούβρα για ν’ αντιμετωπίσει ...τους φραξιονιστές και τον Μ.Σ.!!!
2. «Φραξιονισμός», Αρχειομαρξισμός και Συνδικαλιστικό Κίνημα
Όλα τα ντοκουμέντα που υπάρχουν στα Αρχεία του Λεόν Τρότσκι και που αφορούν την ομάδα Σούλα-Ράπτη, τους φραξιονιστές, είτε προέρχονται από τους ίδιους είτε[2] από τους αντίπαλους τους, δείχνουν ότι δεν υπήρχε καμιά πλατφόρμα πολιτικών αρχών πάνω στην οποία διασπάστηκαν από το Αρχείο.
Όπως έχει επισημάνει κι η σειρά «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα», η διασπαστική κίνηση που οργάνωσαν ο Μιχάλης Σπέρος-Ράπτης κι ο Μήτσος Σούλας, ήρθε ακριβώς την περίοδο που ο Τρότσκι πάλευε να ενώσει πάνω σε αρχές τους αρχειομαρξιστές με τους οπαδούς του Πουλιόπουλου στο Σπάρτακο ώστε να υπάρχει μια ενιαία οργάνωση της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης στην Ελλάδα. Μια διασπαστική ομάδα γεμάτη σύγχυση, χωρίς αρχές, με φιλοσταλινικό προσανατολισμό και μενσεβίκικες οργανωτικές αντιλήψεις –αυτός είταν ο «φραξιονισμός».
Είναι χαραχτηριστικό ότι ούτε ο Μ.Σ. στο άρθρο του δεν είναι σε θέση, παρόλο το αντιαρχειομαρξιστικό του μένος, να παρουσιάσει ποιες είταν οι πολιτικές-προγραμματικές διαφορές που έσπρωξαν αυτόν και τους φίλους του να προκαλέσουν διάσπαση την παραμονή της σύνδεσης με την Δ.Α.Α. και της ανοιχτής εκδήλωσης της Οργάνωσης.
Το μόνο που έχει να πει είναι ότι οι φραξιονιστές «δεν είχαν αλλοτριωθεί ταξικά»(!) και ότι αναζητούσαν την κοινωνική δράση σε αντίθεση με την αποκλειστικά μορφωτική δουλιά του Αρχείου.
Φυσικά αυτό είναι ψέμα. Από το 1926-27 (π.χ. απεργία στο Αγρίνιο κλπ.) οι αρχειομαρξιστές άρχισαν να διεισδύουν στα συνδικάτα ή και να τα οργανώνουν. Στην αρχή δισταχτικά, αργότερα εντονότερα. Είναι ψέμα ότι η συνδικαλιστική δουλιά της περιόδου 1927-29 περιοριζόταν στη δράση του Μήτσου Σούλα και των «φραξιονιστών» που τον ακολούθησαν.
Μήπως τον ακολούθησαν ο Σάκκος, ο Ανδρώνης, ο Περαχιά, ο Μπέσιλας, ο Μαστρογιάννης, ο Κούστας και τόσα άλλα κορυφαία συνδικαλιστικά στελέχη; Η συνδικαλιστική δουλιά των αρχειομαρξιστών, όχι μόνο δεν σταμάτησε μετά την αποχώρηση των φραξιονιστών, αλλά αναπτύχθηκε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, στην ηρωική περίοδο της ΚΟΜΛΕΑ και της ορμητικής ανόδου του Τροτσκισμού στην Ελλάδα.
Για το ρόλο των φραξιονιστών της ΚΕΟ μέσα στα συνδικάτα της εποχής, είναι διαφωτιστικό ένα σχετικό γράμμα που στείλανε οι αρχειομαρξιστές στη Διεθνή Γραμματεία το 1931 (Αρχεία Τρότσκι, Ντοκουμέντο 14.194):
«Φραξιονιστές». Δεν θα εκπλαγούμε αν οι φραξιονιστές μας έρθουν σε σχέσεις με την υπό σχηματισμό τάση Λαντάου-Ναβίλ. Σημειώνουμε ότι η περίπτωση τους θα έρθει μπροστά στη Δ.Γ., αλλά οφείλουμε από τώρα να σας πούμε ότι αυτό το ζήτημα έπαψε να μας απασχολεί. Η εγχείριση που κάναμε κόβοντας από την οργάνωση μας κάθε σάπιο στοιχείο, είταν τόσο ριζική που την ένιωσε πολύ δυνατά η οργάνωση. Η ορθότητα της ενέργειας μας αναγνωρίστηκε από ορισμένους παραπλανημένους, που ξαναγύρισαν στην Οργανώση και που αποκήρυξαν με γράμματα δημοσιευμένα στην “Πάλη” την προηγούμενη στάση τους που οφειλόταν σε παρανοήσεις και στην ανωριμότητα τους. Δεν πρέπει εντωμεταξύ να παραβλέπουμε ότι η λέξη «φραξιονισμός» έχει σε μας κακή σημασία και δείχνει μονάχα όλες τις ιδιότητες της παρανομίας, της χαμέρπειας και του εγωισμού και της ανικανοποίητης φιλοδοξίας που θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν στοιχεία αναφομοίωτα από τη ζωντανή οργάνωση. Δεν πρόκειται για ένα φραξιονισμό που εκδηλώθηκε λόγω θεωρητικών ή πραχτικών διαφορών για το συμφέρον της Οργάνωσης. Το αντίθετο. Όλες οι αντιλήψεις που κηρύχνουν σήμερα, είναι δανεισμένες είτε από το Σπάρτακο είτε από το Κόμμα, μια και δεν έχουν δικές τους.
Τελευταία κάνανε μια ψευτοσυνδιάσκεψη και θα εκδόσουν ένα Δελτίο. Πήραν τον τίτλο Κομμουνιστική Ενωτική Ομάδα (αριστερή αντιπολίτευση). Αναγνώρισαν ότι η οργάνωση μας είναι αντιδραστική κι ότι θα είναι αυτοί η αντιπολίτευση του Κόμματος. Μετά αυτή την απόφαση, γίνανε η αξιοθρήνητη ουρά του Κόμματος, άρχισαν τη συνεργασία ενάντια μας σχηματίζοντας μπλοκ με τους σταλινικούς, δοξολογώντας την ηρωική ΕΓΣΕΕ, τη μαχητικότητα της και κηρύχνοντας τη διάλυση των συνδικάτων μας με τη συγχώνευση τους με τα συνδικάτα φαντάσματα της ΕΓΣΕΕ. Αντιγράψανε τις απόψεις του Σπάρτακου, πριν 18 μήνες πάνω στην ηρωική ΕΓΣΕΕ, που στις γραμμές της οφείλουν να παλεύουν οι αντιπολιτευόμενοι.
Αυτή η θέση εφαρμοζόμενη στην ελληνική πραγματικότητα, δεν είναι παρά ανοησία, γιατί η ένωση πάση θυσία και η συγχώνευση με το μηδέν, δεν μπορούν να περνάνε για μαρξισμός. Με τους σταλινικούς στην εξουσία, δεν θα μπορούσαμε να φτάσουμε σε μια ειλικρινή συνεννόηση. Θα σας παραθέσουμε ορισμένα πρόσφατα παραδείγματα για την επιμόρφωσή σας.
1. Τα συνδικάτα των αρτεργατών της Αθήνας και του Πειραιά άνηκαν στην ΕΓΣΕΕ, αλλά μια κι η πλειοψηφία μάς έδοσε τη διοίκηση, αυτοί τα διαγράψανε από την ΕΓΣΕΕ και φτιάξανε καινούργια που σήμερα είναι ανύπαρχτα.
2. Γκαρσόνια καφενείων, εστιατορίων κλπ. Αυτό το συνδικάτο ανήκε στην ΕΓΣΕΕ. Σε μια συνέλευση, η πρόταση μας πήρε 400 ψήφους και 30 η σταλινική διοίκηση. Αντί να δόσουν τη διοίκηση του συνδικάτου, πήρανε τα αρχεία και δεν τα παραδίνουν. Είμασταν υποχρεούμενοι να οργανώσουμε ένα νέο συνδικάτο, για να κρατήσουμε τους εργάτες. Τώρα αυτοί, μαζί κι οι φραξιονιστές, φωνάζουν ενάντια στη διασπαστική οργάνωση των αρχειομαρξιστών.
3. Εδώ και 30 μήνες υπήρχε ένα συνδικάτο ζαχαροπλαστών, που στη συνέχεια έπαψε να υπάρχει. Ταυτόχρονα υπήρχε ένα ρεφορμιστικό συνδικάτο, στο οποίο η αντίδραση με τη βοήθεια της Ασφάλειας, είχε πάρει τη διοίκηση. Η ζωή του συνδικάτου είταν αδύνατη. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες ιδρύσαμε ένα σωματείο ζαχαροπλαστών με 250 μέλη. Αμέσως οι σταλινικοί κραυγάσανε για διάσπαση. Κάνανε απελπισμένες προσπάθειες για να αναστήσουν το συνδικάτο που είχε πεθάνει πριν 30 μήνες. Κάλεσαν αιφνιδιαστικά μια συνέλευση αυτού του συνδικάτου. Οι σύντροφοι μας που λάβανε γνώση του γεγονότος, πήγανε εκεί για να αφαιρέσουν κάθε επιχείρημα ενάντιά μας. Η πρόταση των σταλινικών, υποστηριγμένη από τους φραξιονιστές, πήρε 6 ψήφους απέναντι σε 45 δικούς μας.
4. Στο Συνδικάτο των Υπαλλήλων Τραπεζών και Ανωνύμων Εταιριών, όπου η διοικούσα φράξια βρίσκεται κάτω από τη δικιά μας επιρροή, οι ψήφοι μας ανέβηκαν τελευταία σε 44. Εκείνοι του Κόμματος κυμαίνονται ανάμεσα σε 25-30. Οι ρεφορμιστές έχουν 50-60. Στις εκλογές για το συνέδριο των Υπαλλήλων Τραπεζών και Α.Ε., οι φραξιονιστές (αριθμούν 12), ψηφίσανε το ψηφοδέλτιο του Κόμματος, παρόλο που γνώριζαν ότι οι σταλινικοί δεν θα μπορούσαν να αποχτήσουν την πλειοψηφία κι ότι με την πράξη τους θα δυνάμωναν την ρεφορμιστική αντίδραση. Το αντιπολιτευόμενο (;) καθήκον τους είταν να ψηφίσουν εμάς (44) και έτσι το συνδικάτο δεν θα περνούσε στην αντίδραση. Αλλά με την υποστήριξή μας η διοικούσα φράξια, που όπως είπαμε βρίσκεται κάτω από την επιρροή μας, κράτησε την διοίκηση παίρνοντας 77 ψήφους (44 αρχειρμαρξιστικούς). Οι 12 φραξιονιστές είναι πρώην φοιτητές που μετατράπηκαν σε υπάλληλους και βρήκαν πιο άνετο το να καταφύγουν σ’ αυτό το συνδικάτο.
5. Στις πρόσφατες εκλογές του σωματείου των τσαγκαράδων, κάνανε μπλοκ με το Κόμμα για να μας αρπάξουν τη διοίκηση. Παρόλο που οι σταλινικοί έχουν δικό τους σωματείο, γράψανε ορισμένους οπαδούς τους στο δικό μας, για να ψηφίσουν τους φραξιονιστές. Ο στόχος τους δεν επέτυχε και το σωματείο μας έμεινε.
Σε μια συνέλευση αυτού του σωματείου, ο Χαρίτος, ένας στυλοβάτης του φραξιονισμού, πρότεινε στους εργάτες να πάνε μαζί με το Κόμμα έξω από τη Βουλή για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο Σχέδιο Νόμου περί Τύπου, (πάνω σ’ αυτό το ζήτημα της δράσης εναντία σε αυτό το νομοσχέδιο και τους άθλιους νόμους, κάνουμε μια δράση που επιφυλασσόμαστε να σας γράψουμε γι’ αυτήν ένα ιδιαίτερο γράμμα), αλλά φρόντισαν να μην πάνε οι ίδιοι. Ούτε ένας φραξιονιστής απ’ αυτούς που κάνανε τις προτάσεις. Αλλά επίσης κι εκείνοι του Κόμματος παρουσίασαν μια αξιοθρήνητη φυσιογνωμία. Τώρα προτείνουν να διαλυθεί το σωματείο τσαγκαράδων, για να πάμε στη Βιομηχανική Ένωση Δέρματος που δεν μπορεί να κάνει συνέλευση ελλείψει παρουσιών. Στην τελευταία της συνέλευση, αυτή η οργάνωση (;) είχε 15 (δεκαπέντε) παρόντες. Μια συνέλευση της Βιομηχανικής Ένωσης της Οικοδομής, συγκέντρωσε 19 (δεκαεννέα,) μέλη.
Να ποιά είναι η κατάσταση σ’ εμάς. Έχουμε πραγματικά συνδικάτα, με εκατοντάδες μέλη. Αυτά τα συνδικάτα διαγράφτηκαν από την ΕΓΣΕΕ η αποτελούνται από πλειοψηφίες στις όποιες οι σταλινικοί δεν παράδιναν το συνδικάτο. Στην ΕΓΣΕΕ δεν υπάρχουν τώρα παρά οι φόρμες και οι σφραγίδες των συνδικάτων. Αντί να δυναμώσουν και να υποστηρίξουν τις πραγματικές αρχειομαρξιστικές οργανώσεις προτείνουν, όπως οι σπαρτακιστές, το δυνάμωμα της χωρίς μέλη ΕΓΣΕΕ. Αυτό ονομάζεται μαρξισμός και εφαρμογή του ενιαίου μετώπου. Οι εκατοντάδες πρέπει να συγχωνευτούν με τις δεκάδες και με το μηδέν, και να δόσουν την ηγεσία στους σταλινικούς που προτιμούν να διαλύσουν τα συνδικάτα, παρά να τα δόσουν στην αρχειομαρξιστική πλειοψηφία. Όλα τα αρχειομαρξιστικά συνδικάτα είταν κάποτε στην ΕΓΣΕΕ και διαγράφτηκαν. Ποιος είναι ο διασπαστής; Μήπως οι σταλινικοί, που δεν μπορούν να μαζέψουν στα σωματεία-φαντάσματα παρά μερικές δεκάδες μέλη, είναι η πρωτοπορία της εργατικής τάξης; Το να παίρνεις τη θέση της ενίσχυσης ανύπαρχτων οργανώσεων και αγνόησης των πραγματικών και δυνατών οργανώσεων, το ονομάζουν εφαρμογή των αρχών της αριστερής αντιπολίτευσης. Να ποιες είναι οι αντιλήψεις των φραξιονιστών πάνω στο συνδικαλιστικό ζήτημα, αντιλήψεις δανεισμένες από τον Σπάρτακο, τελείως πρόσφατα, δεδομένου ότι όταν εκδηλώθηκαν σαν φραξιονιστές στην οργάνωση μας δεν είχαν καμιά για κανένα ζήτημα.
Κατά τα άλλα συγχέουν το ρόλο της αντιπολίτευσης με το ρόλο της ουράς, όπως το κάνουν οι Σπαρτακιστές. Δέχονται σαν χρησμό καθετί που το Κόμμα εξαπολύει ενάντια μας, και τη στιγμή που γνωρίζουν πολύ καλά ότι όλα αυτά είναι καθαρά ψέματα. Το ίδιο κάνουν και για τα συνθήματα του Κόμματος. Δέχονται όπως και το Κόμμα, ότι η παρούσα κυβέρνηση Βενιζέλου είναι φασιστικη κι ότι οι διωγμοί και οι νόμοι ενάντια στους επαναστάτες είναι φασιστικοί κι ότι ο φασισμός εγκαθιδρύθηκε επίσημα στη χώρα μας. Σε μια προκήρυξη που κυκλοφόρησαν, καλούν το προλεταριάτο να διαδηλώσει μπροστά στη Βουλή ενάντια στο νόμο περί Τύπου που χαραχτηρίζουν σαν φασιστικό, –πράγμα που οι ίδιοι δεν έκαναν. Παραπλεύρως επισυνάπτουμε αυτή την προκήρυξη.
Εκμεταλλευόμενοι τη σύλληψη του γραμματέα του σωματείου αρτεργατών του Πειραιά σ. Παπουτσάκη, κέρδισαν την πλειοψηφία στο συμβούλιο αυτού του σωματείου. Αυτές τις μέρες, το σωματείο ξαναπέρασε σε μας. Στη συνέλευση παρουσιάστηκε επίσης ο Σούλας, που εμφανίζεται σαν ο αρχηγός των φραξιονιστών. Να τί είπε με λίγα λόγια:
“Συνάδελφοι, είμαι ένας πολύ παλιός αρτεργάτης της Αθήνας. Πήρα μέρος στη συνέλευση σας, γιατί θέλω να τραβήξω την προσοχή σας και να ξεσκεπάσω τον ρόλο των αρχειομαρξιστών. Η μειοψηφία του συμβουλίου, που προτείνει αυτή την άτιμη πρόταση, με την οποία ζητάει την καθαίρεση του συμβουλίου, ανήκει στην αρχειομαρξιστική φράξια, που αφού κατέβασε στον Πειραιά όλη την αρχειομαρξιστική φράξια της Αθήνας, προσπαθούν να κλέψουν τον ψήφο σας. Πρέπει να ξέρετε συνάδελφοι, ότι οι αρχειομαρξιστές είναι οι πιο υποχθόνιοι εχθροί του εργατικού κινήματος. Ο σκοπός τους είναι να διαλύσουν τα εργατικά συνδικάτα, κι αυτό προσπαθούν να κάνουν με το δικό σας. Είναι αυτοί που πρόδοσαν την απεργία των αρτεργατών της Αθήνας, και μετά την απεργία δεν κάνανε τίποτα παρά να σκηνοθετήσουν μια συνέλευση όπου πήραν μέρος 80 εργάτες. Τη στιγμή που σας λένε να καθαιρέσετε το συμβούλιο, δεν σας παρουσιάζουν κανένα πρόγραμμα, καμιά προοπτική”.
Στην ίδια συνέλευση, ένας συνεργάτης των φραξιονιστών, μέλος του καθαιρεμένου συμβουλίου, με τ’ όνομα Μολφέτας, είπε: “Πρέπει να πολεμήσουμε τους αρχειομαρξιστές, δεδομένου ότι θέλουν να κάνουν πολιτική προπαγάνδα μέσα στα συνδικάτα. Δεν θα επιτρέψουμε να κάνουν πολιτική μέσα στα συνδικάτα”. Κανένας φραξιονιστής δεν διαμαρτυρήθηκε, αυτή η ιδέα τους είναι αγαπητή. Κάθε μέρα δείχνεται πιο ανάγλυφα η ορθότητα των θέσεων για το φραξιονισμό, και θα μπορούσαμε τώρα να δούμε πιο συγκεκριμένα την προοπτική τους: ένας αριθμός φραξιονιστών πού ’νιωσαν έκπληξη από την κατάσταση που δημιουργήθηκε πριν 8 μήνες στο στάδιο της ανωριμότητας, ξαναγυρνάνε και θα ξαναγυρίσουν στην Οργάνωση. Οι αρχηγοί θα μείνουν στην αντίδραση, ένας αριθμός θα περάσει στο Κόμμα. Ένας μεγάλος αριθμός θα μείνει στην άκρη.
Πιστεύουμε ότι σας δόσαμε μια πρόσθετη ποσότητα πληροφοριών που θα σας είτανε χρήσιμες για να σας τοποθετήσουμε μπροστά σ’ αυτό το ζήτημα, το όποιο, όπως σας έχουμε πει, δεν μας απασχολεί πια παρά σαν μια περασμένη ιστορία.
Με κομμουνιστικούς χαιρετισμούς».
3. Ο Τροτσκισμός και οι Μάζες
Αντίθετα απ’ ό,τι ισχυρίζεται ο κοντυλοφόρος του Πάμπλο, οι αρχειομαρξιστές γνώρισαν τη μεγαλύτερη επιρροή κι ανάπτυξη τους μέσα στις μάζες μετά το 1930 και την επίσημη σύνδεση τους με τον Τρότσκι και τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση.
Οι εκρηχτικές συνέπειες που είχε το διεθνές κραχ του ’29 στην Ελλάδα έσπρωξαν την εργατική τάξη και ιδιαίτερα τα νέα στρώματα των εκπρολεταρισμένων προσφύγων σε άμεση αναμέτρηση με την κεφαλαιοκρατία και το αντικομμουνιστικό βενιζελικό καθεστώς.
Η υστερική, όμως, τυχοδιωχτική πολιτική της περιβόητης «Τρίτης Περιόδου», που είχε επιβληθεί στο νεαρό ΚΚΕ από την σταλινισμένη Κόμιντερν τό ’κανε τελείως ανίκανο ν’ ανταποκριθεί στις ανάγκες του προλεταριάτου και στον ιστορικό του ρόλο. Ο απίθανος σεχταρισμός κι αριστερισμός πού ’βλεπε στο καθετί τον «κυρίαρχο παμφασισμό» και την «ευκαιρία» για Γενική Απεργία και ένοπλη εξέγερση, τα τελεσίγραφα σε μια υπό διαμόρφωση ακόμα εργατική τάξη, οι τυχοδιωχτισμοί των «κόκκινων συνδικάτων» και των «βιομηχανικών Ενώσεων» που αδιαφορούσαν για το επίπεδο ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της ελληνικής κοινωνίας, απομόνωσαν τελικά το σταλινικό κόμμα από τις μάζες και το μετάτρεψαν σε μια σέχτα που αριθμούσε μόνο 130-150 μέλη στην Αθήνα και τον Πειραιά. Κάτω από αυτές τις συνθήκες απόλυτου αποπροσανατολισμού, με ευθύνη της γραφειοκρατικής-κεντριστικής διοίκησης της Κόμιντερν, το αποδεκατισμένο κόμμα συγκλονιζόταν απ’ αυτό που οι κομματικοί ιστοριογράφοι (μυθολόγοι, πιο σωστά) ονόμασαν «φραξιονιστική χωρίς αρχές πάλη», ανάμεσα στις διάφορες μερίδες της ηγεσίας. Οι εσωκομματικές συγκρούσεις απηχούσαν τη σύγκρουση ανάμεσα στη μπουχαρινική και τη σταλινική πτέρυγα της Κόμιντερν. Μέσα στη γενική σύγχυση, όμως, η Ειδική Ασφάλεια με τον περιβόητο Λαμπρινόπουλο επικεφαλής, και με επίλεκτα στελέχη σαν τον Δ. Μάθεση, είχε διεισδύσει και χειραγωγούσε την κατάσταση.
Μπροστά στην πολιτική χρεοκοπία του σταλινικού ΚΚΕ, οι τροτσκιστές-άρχειομαρξιστές της ΚΟΜΛΕΑ, του ελληνικού τμήματος της Δ.Α.Α., έδοσαν την εναλλαχτική λύση, βασισμένη στα μαθήματα της Οχτωβριανής Επανάστασης και της υπεράσπισής της από τον Τρότσκι.
Σύμφωνα με αδιάψευστα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στη σειρά «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα» και που τόσο εξαγρίωσαν τον Πάμπλο και το φερέφωνο του Μ.Σ., η ΚΟΜΛΕΑ, την 1η του Γενάρη 1933 είταν διακλαδωμένη σε όλη την Ελλάδα, έχοντας πυρήνες σε 28 πόλεις. Ταχτικά μέλη είχε 509, καινούργια μέλη 400, και δόκιμα μέλη 1.372, ένα σύνολο 2.281 μέλη. Απ’ αυτά, το 75% είταν εργάτες, το 7% αγρότες, το 3% μικροαστοί, το 6% διανοούμενοι.
Μια καινούργια ματιά στο ντοκουμέντο 16.378 από τα Αρχεία του Τρότσκι με τα στατιστικά στοιχεία των μελών, των συνδικαλιστικών δυνάμεων και των θυμάτων της λευκής τρομοκρατίας που είχε η ΚΟΜΛΕΑ δείχνει πόσο αξιοθρήνητοι είναι οι ισχυρισμοί του Μ.Σ. ότι οι αρχειομαρξιστές ...δεν είχαν δεσμούς με τις μάζες! Εξίσου αξιοθρήνητος είναι ο ισχυρισμός ότι ...δεν είχαν κοινωνική δράση.
Απειράριθμα ντοκουμέντα στα Αρχεία του Τρότσκι, ο αστικός τύπος της περιόδου 1930-33 μαζί κι ο σταλινικός Τύπος, τα ντοκουμέντα της Κόμιντερν, ακόμα κι η απολογία του έκπτωτου Ζαχαριάδη στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1957 αποδείχνουν την κεντρική θέση που είχε καταχτήσει στις μαζικές οργανώσεις το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης.
|
1 ΓΕΝΑΡΗ 1933 Πόλεις Μέλη Νέα Μέλη Δόκιμα Μέλη1) Αθήνα 155 81 2952) Πειραιά 25 8 603) Καλαμάτα 25 25 804) Πάτρα 3 7 155) Πύργος 2 4 136) Μεσολόγγι 2 3 57) Αγρίνιο 10 20 1008) Κόρινθος 11 29 399) Κεφαλονιά 22 32 8010) Λαμία 4 28 8211) Τρίπολη - 10 1812) Βόλος 5 - 1513) Μυτιλήνη 4 10 1514) Λάρισα - 5 1015) Κέρκυρα 1 - -ΣΥΝΟΛΟ 1ης ΠΕΡΙΟΧΗΣ 260 262 8271) Θες/νίκη 89 47 1722) Σέρρες 13 4 353) Κοζάνη 10 10 504) Έδεσα 12 42 935) Βέροια 10 5 306) Φλώρινα 3 - 107) Καστοριά 1 - 5ΣΥΝΟΛΟ 2ης ΠΕΡΙΟΧΗΣ 238 108 3951) Καβάλα 18 9 452) Δράμα 16 - 303) Θάσος 6 3 204) Ξάνθη 4 5 105) Κομοτηνή 13 8 306) Αλεξ/πολη 5 10 15ΣΥΝΟΛΟ 3ης ΠΕΡΙΟΧΗΣ 57 30 150---------------------------------------------------1ης ΠΕΡΙΟΧΗ 260 262 8272ης ΠΕΡΙΟΧΗ 238 108 3953ης ΠΕΡΙΟΧΗ 57 30 150ΦΥΛΑΚΗ & ΕΞΟΡΙΑ 45ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ 509 400 1372ΣΥΝΟΛΟ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΩΝ ΜΕΛΩΝ 2281Ηλικία Τακτικών Μελών: - 82 μέχρι 20 χρονών- 350 20-30 χρονών- 77 πάνω από 30 |
«...Ο τροτσκισμός μας είχε στριμώξει, μας διέλυε, καταχτούσε συνδικάτα, καταχτούσε πολιτικές θέσεις. Και ο Τρότσκι τότε διακήρυξε: ύστερα από το τμήμα μου στη Σοβιετική Ένωση, το καλύτερο μου τμήμα είναι το ελληνικό» (βλ. Η Διάσπαση του ΚΚΕ, τόμος Α΄, σελ. 86).
Αυτά ομολογούσε ο ίδιος ο σφάχτης της ελληνικής επανάστασης, Νίκος Ζαχαριάδης.
Οι τροτσκιστές της ΚΟΜΛΕΑ είχαν την πιο πλούσια επαναστατική δράση. Μαζί με την έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα συνδυάζονταν οι διεθνείς καμπάνιες για την απελευθέρωση του Ρακόφσκι και των μπολσεβίκων-λενινιστών της ΕΣΣΔ, η επέμβαση στα Αντιπολεμικά συνέδρια, η βίαιη αναμέτρηση με τους φασίστες των τριών «Ε», η υπεράσπιση της εβραϊκής μειονότητας στη Θεσσαλονίκη από τα αντισημιτικά πογκρόμ, το ενιαίο μέτωπο, ενάντια στον κοινό ταξικό εχθρό, η πλούσια εκδοτική δραστηριότητα. Χιλιάδες μπροσούρες του Τρότσκι κυκλοφορούσαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Η εφημερίδα της ΚΟΜΛΕΑ, η «Πάλη των Τάξεων», από δεκαπενθήμερη στην αρχή έγινε βδομαδιάτικη, δισεβδομαδιάτικη, τρισεβδομαδιάτικη και για μια περίοδο, το 1933, και καθημερινή. Συνάμα, ο «Αρτεργάτης», ο «Υποδεματεργάτης», ο «Υπαλληλικός Κήρυκας», ο «Φοιτητής», έφερναν την τροτσκιστική πολιτική στους αντίστοιχους συνδικαλιστικούς χώρους.
|
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ Αθήνα: Είμαστε ηγεσία στα συνδικάτα: 1) Αρτεργατών, 2} Τσαγκαράδων, 3) Κουρέων, 4) Ζαχαροπλαστών, 5) Αναπήρων Πολέμου, 6) Μπετατζήδων. 7) Μπογιατζήδων, 8) Ξυλουργών, 9) Κλωστοϋφαντουργών, 10) Κουλουρτζήδων, 11) Μικρεμπόρων, 12) Εργατών Αργυροχοΐας, 13) Γκαρσονιών, 14) Ορφανών Πολέμου. Συνδικαλιστικές Φράξιες 1) Αθήνα: 33 φράξιες με 137 μέλη, 78 νέα μέλη, 207 δόκιμα Σύνολο 6222) Πειραιάς: 5 φράξιες με 10 μέλη, 20 νέα μέλη, 36 δόκιμα Σύνολο 723) Καλαμάτα: 7 φράξιες - - -4) Θεσσαλονίκη: 21 φράξιες - - - Σύνολο 2395} Καβάλα: 36 φράξιες με 10 μέλη 20νέα μέλη, 30 δόκιμα Σύνολο 606) Δράμα: 3 φράξιες με 9 25, 34 Σύνολο 687) Ξάνθη: 2 φράξιες με 6 2, 8 δόκιμα Σύνολο 168) Κομοτηνή: 3 φράξιες με 7 16, 23 δόκιμα Σύνολο 469) Σέρρες: 2 φράξιες - - -10) Λαμία: 3 φράξιες -11) Πάτρα: 2 φράξιες 2012) Πύργος: 1 φράξια13) Αγρίνιο: 4 φράξιες14) Μυτιλήνη: 1 φράξια15) Κόρινθος: 2 φράξιες με 15 |
Η ανάπτυξη της ΚΟΜΛΕΑ και το ειδικό βάρος που αποχτούσε, όχι μόνο στην ταξική πάλη στην Ελλάδα απέναντι στο μισοδιαλυμένο ΚΚΕ, αλλά και στη διεθνή πάλη του Τροτσκισμού, την έκαναν επίλεχτο στόχο του Στάλιν και της μυστικής αστυνομίας του, της Γκε Πε Ου.
Τα ντοκουμέντα από τα Αρχεία του Τρότσκι έδειξαν ότι την άμεση εποπτεία πάνω στο ελληνικό τμήμα είχαν άνθρωποι σαν τον Μιλ-Ομπίν και τον Σένιν (Τζακ Σόμπλ). Ο ρόλος τους αρκετά σκοτεινός εκείνη την περίοδο, ξεσκεπάστηκε πλήρως από την ιστορική έρευνα της Διεθνούς Επιτροπής της Τέταρτης Διεθνούς για τα «Ζητήματα Ασφάλειας και η Τέταρτη Διεθνής».
Παρόλο που οι μεγάλες δίκες των σοβιετικών κατασκόπων στις ΕΠΑ στη δεκαετία του ’50 και στις αρχές της δεκαετίας του ’60, έφεραν στο φως εκπληχτικά στοιχεία για το ρόλο των αρχιπραχτόρων της Γκε Πε Ου, του Σένιν-Σόμπλ, του αδελφού του, Ρ. Σόμπλεν ή του Μαρκ Ζμπορόβσκι, που είχαν διεισδύσει στις πιο καθοδηγητικές θέσεις του διεθνούς τροτσκιστικού κινήματος στη δεκαετία του ’30, πάλι το μεγαλύτερο σκοτάδι τους κάλυψε μέχρι το 1975 που άρχισε η έρευνα της Διεθνούς Επιτροπής. Την επιχείρηση συσκότισης ανάλαβαν συστηματικά οι παλιοί-καλοί ομοϊδεάτες του Πάμπλο στην ηγεσία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος των ΕΠΑ και προπαντός ο μακαρίτης Τζόζεφ Χάνσεν, διπλός πράχτορας της Γκε Πε Ου και του Εφ Μπι Αι, και άνθρωπος-κλειδί στη δολοφονία του Τρότσκι (Για το ρόλο του Τζακ Σομπλ βλ. ιδιαίτερα το Πώς η Γκε Πε Ου Δολοφόνησε τον Τρότσκι, εκδόσεις «ΑΛΛΑΓΗ», 1981).
Ο Α. Σομπολεβίκιους ή Σένιν ή Σόμπλ είταν αναμφισβήτητα ο κορυφαίος αρχικατάσκοπος του Στάλιν. Έπαιξε τον πιο δραστήριο ρόλο στην υπηρεσία του Κρεμλίνου, από τη διείσδυση και διάλυση των τμημάτων του τροτσκιστικού κινήματος μέχρι και την κλοπή του πυρηνικού μυστικού –πριν περάσει στη δούλεψη του Εφ Μπι Αι στη δεκαετία του ’60. Εκπαιδεύτηκε στο «Λένινκουρς» την ίδια εποχή που ο Ζαχαριάδης εκπαιδευόταν με την ομάδα του στο ΚΟΥΤΒ.
Ο Σένιν-Σομπλ περηφανευόταν αργότερα ότι είταν προσωπικός φίλος των ευρωπαίων σταλινικών ηγετών, του Τορέζ, του Τολιάτι, του Ούλμπριχτ. Μήπως και του Ζαχαριάδη;
Πάντως, ανεξάρτητα από το βαθμό προσωπικής γνωριμίας, ο Σομπλ ήρθε στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 1931, τις παραμονές της εγκαθίδρυσης της ομάδας Ζαχαριάδη στην ηγεσία του ΚΚΕ από την Κόμιντερν. Σχεδόν τις ίδιες μέρες ήρθε στην Αθήνα και ο Λουνατσάρσκι, που κατηγορήθηκε αργότερα ότι ήρθε να οργανώσει την εγκατάσταση του Ζαχαριάδη.
Ο Σομπλ-Σένιν σύνταξε μια λεπτομερέστατη έκθεση για την οργανωτική κατάσταση της ΚΟΜΛΕΑ. Σ’ ένα σημείο τόνιζε:
«...Πρέπει να πούμε καθαρά. Αυτοί ξεπερνούν κατά πολύ το Κόμμα, τόσο σε μαζικότητα, όσο και στις εκδόσεις όπως επίσης και αυτό είναι αυτονόητο, από πολιτική άποψη... αποδείχνεται περίτρανα ότι την εμπιστοσύνη της ελληνικής εργατικής τάξης σαν οργανωμένη δύναμη, σ’ όλη την εξωκοινοβουλευτική δράση δεν την κατέχει το Κόμμα αλλά η Αριστερή Αντιπολίτευση» (Αρχεία Τρότσκι, Ντοκουμέντο 17.231-Α).
Η παρουσία του Σομπλ-Σένιν στην Ελλάδα το 1931 είταν αλληλένδετη με την καλοοργανωμένη επέμβαση της Κόμιντερν που είχε στόχο να αλλάξει όχι απλά την ηγεσία του ΚΚΕ αλλά τον όλο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στον τροτσκισμό και τον σταλινισμό.
Και τα κατάφερε, στη βάση της δυσμενούς διεθνούς κατάστασης που δημιουργήθηκε μετά τη νίκη του Χίτλερ στη Γερμανία. Την ίδια στιγμή που ποικιλότροπα ενισχυόταν το σταλινικό κόμμα και η ζαχαριαδική ομάδα, η ΚΟΜΛΕΑ υπονομευόταν από τα μέσα κι οδηγούνταν το 1934 και 1935 σε αλλεπάλληλα σχίσματα και στον κατακερματισμό. Η οικοδόμηση μιας επαναστατικής προλεταριακής ηγεσίας ανακόπτονταν με ανυπολόγιστες συνέπειες: τη διχτατορία του Μεταξά το 1936 και προπαντός την προδοσία της Βάρκιζας και την ήττα της ελληνικής επανάστασης στη δεκαετία του ’40.
Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι όταν ο Σένιν βρισκόταν στην Ελλάδα κι έβραζε η συνωμοσία για την επιβολή του Ζαχαριάδη, το Π.Γ. του ΚΚΕ, με ειδική ανακοίνωση του στον «Ριζοσπάστη» καλούσε τους φραξιονιστές της ΚΕΟ, την ομάδα του Μ. Ράπτη-Μ. Σούλα, να αποκηρύξει τον «επάρατο τροτσκισμό» και να προσχωρήσει στο ανασυγκροτούμενο Κόμμα.
Ο κοντυλοφόρος του Πάμπλο, από την πολλή βιασύνη να διαψεύσει τα «Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα», παραχαράζει τα ίδια τα ντοκουμέντα για να τα κάνει να λένε ό,τι τον συμφέρει.
Ο μόνιμος βραχνάς του είναι η μαζικότητα της ΚΟΜΛΕΑ –αυτή που την έκανε και στόχο του Σένιν και του Στάλιν. Έτσι γράφει:
«Στη συνέχεια το ντοκουμέντο του Αρχειομαρξισμού που δημοσίευσε η ΕΜΕ υποστηρίζει υποκριτικά και μυστηριώδικα, σαν να μη θέλει να φέρει στο φως περισσότερα, γράφει ότι τα μέλη της οργάνωσης είταν 1.600 και ότι είχαν επιρροή πάνω σε χιλιάδες εργάτες στα συνδικάτα. Πόσο εξογκωμένος είναι ο αριθμός φαίνεται από διάφορα στοιχεία όπως και από τα πρακτικά της Διεθνούς Γραμματείας κατά το σχίσμα του 1934, όπου αναφέρεται ο αριθμός μελών και των δυο αντίπαλων μερίδων του αρχειομαρξιστικού κόμματος: Δ. Γιωτόπουλος 60 μέλη και Γ. Βιτσώρης 75. Σύνολο 135 μέλη», («Για το Σοσιαλισμό», τ. 17, σελ. 26, η υπογράμμιση είναι δική μας).
Τα πραχτικά στα οποία αναφέρεται ο Μ.Σ., είναι της συνόδου της 21 Οχτώβρη 1937, βρίσκονται στα Αρχεία του Τρότσκι (Ντοκουμέντο Νο 16.516 και δημοσιεύτηκαν για πρώτη φόρο διεθνώς, στη «Σοσιαλιστική Αλλαγή» της 24 του Δεκέμβρη 1980, στο 16ο μέρος της σειράς «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα». Από κει ο Μ.Σ. παίρνει ό,τι του αρέσει, όπως του αρέσει.
Ας ξαναδούμε το ίδιο το κείμενο των Πραχτικών. Περιλαμβάνει ένα ραπόρτο του εξόριστου τότε Γ. Βιτσώρη για προβλήματα της εργατικής πρωτοπορίας στην Ελλάδα, το σχίσμα της ΚΟΜΛΕΑ το 1934, το ρόλο και τις θέσεις του διασπαστή Δ. Γιωτόπουλου-Βίτε.
Σ’ ένα σημείο, ο Βιτσώρης αναφέρεται στις ανήκουστες μέθοδες που χρησιμοποίησε ο Γιωτόπουλος και που οδήγησαν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στο φυλλορρόημα των μελών, ώστε τα 1600 μέλη να μείνουν 75 με τον Βιτσώρη και 60 με τον Γιωτόπουλο.
Να τί γράφει το κείμενο απ’ όπου ο Μ.Σ. αποσπά αυθαίρετα τα νούμερα που του αρέσουν:
«... Ο Βίτε διεξήγαγε την πάλη με έναν τρόπο τόσο αποτρόπαιο με ανήκουστες, προσωπικές χυδαιότητες, έτσι ώστε τα περισσότερα μέλη φύγανε από το κίνημα. Είτανε μειοψηφία στο Πολιτικό Γραφείο, πλειοψηφία στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής, αλλά μειοψηφία στην ίδια την οργάνωση. Από 1.600 μέλη δεν μείνανε παρά 75 με τον Busson (Βιτσώρη) και 60 με τον Witte (Γιωτόπουλο)».
Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεται ο Μ.Σ. το κείμενο των πραχτικών της Διεθνούς Γραμματείας μας δίνει και το μέτρο της «αντικειμενικότητάς» του.
Ενώ στον τίτλο του άρθρου του υπόσχεται να φέρει «μερικά στοιχεία στην Ιστορία του Αρχειομαρξισμού», τελικά όχι μόνο δεν φέρνει τίποτα αλλά και διαστρεβλώνει κι αυτά που υπάρχουν!
Άλλη εκδήλωση της «αντικειμενικότητας» του φερέφωνου του Πάμπλο είναι και η εξής: ενώ κατηγορεί τους αρχειομαρξιστές για μέθοδες «κουτσομπολιού» και «ηθικού διασυρμού» των πολιτικών τους αντιπάλων, ο ίδιος ο Μ.Σ. χωρίς κανένα αποδειχτικό στοιχείο, πετάει «σπόντες» για τον Γιωτόπουλο και την κράτηση του από τον Φουντάνα (σελ. 26).
Δεν περιμέναμε τον Μ.Σ. για να εξετάσουμε όσο δυνατό από πιο κοντά τα έργα και τις ήμερες του Δ. Γιωτόπουλου-Βίτε. Δημοσιεύσαμε αρκετά ντοκουμέντα. Φέραμε στο φως τις πολιτικές του σχέσεις με τον Ρ. Βελ-Σόμπλεν και την «Εβραϊκή Ομάδα» των Μιλ και Σένιν, καθώς και τον υπονομευτικό του ρόλο στην πάλη για τα νέα κόμματα και τη νέα Διεθνή. Πάμπολλα ερωτηματικά έχουν προκύψει που προσπαθούμε να διαλευκάνουμε με αντικειμενική ιστορική έρευνα κι ανάλυση.
Η μέθοδος μας, όμως, που είναι και η μέθοδος των «Ζητημάτων Ασφάλειας και η Τέταρτη Διεθνής», δεν έχει τίποτα το κοινό με τη μέθοδο του Μ.Σ., τη μέθοδο των αυθαίρετων ισχυρισμών και των αστήρικτων κατηγοριών.
Ας το βάλουμε το ζήτημα στα ίσια: προκαλούμε τον Μ.Σ., όποιον κρύβεται πίσω απ’ αυτά τα αρχικά, και προπαντός τον Μιχάλη Σπέρο ή Ράπτη ή ΠΑΜΠΛΟ να δημοσιεύσει ό,τι στοιχεία έχει για τον Γιωτόπουλο, την ΚΟΜΛΕΑ, την ΚΕΟ κι οποιαδήποτε ομάδα ή προσωπικότητα εκείνης της περιόδου. Τους προκαλούμε να διαψεύσουν στα ίσια ό,τι ήρθε στο φως με τα άγνωστα ντοκουμέντα από τα αρχεία του Τρότσκι! Αν δεν φοβούνται την ιστορία, ας πάρουν το λόγο. Επώνυμα αυτή τη φορά, όχι υπογράφοντας με αρχικά.
Ο κοντυλοφόρος του Πάμπλο μιλάει για τη «σκοτεινή σκιά που σέρνεται ανάμεσα μας από τότε», από τη σύνδεση του Αρχειομαρξισμού με τον Τρότσκι και την Δ.Α.Α. Και τονίζει ότι αυτή η σκιά του «Αρχείου», «εγκυμονεί σήμερα σοβαρό κίνδυνο μέσα στις με πενιχρό εργατικό δυναμικό οργανώσεις με την αναβίωση αυτών των μεθόδων των τόσο αποκρουστικών, των γεμάτων κακεντρέχεια, που δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα», (όπ.π. σελ. 28).
Μια «σκοτεινή σκιά», ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ελλάδα: το φάντασμα της ΚΟΜΛΕΑ! Ούτε ο Μιλ ούτε ο Σένιν ούτε ο Ζαχαριάδης, ούτε ο Στάλιν ούτε ο Μπαρτζώτας ούτε η ΟΠΛΑ δεν μπόρεσαν να εξαφανίσουν τις βαθιές ρίζες που έρριξε ο Τροτσκισμός μέσα από τους αρχειομαρξιστές στις προλεταριακές μάζες της Ελλάδας. Έστω κι αν νόμισαν μια περίοδο ότι τα «κατάφεραν» να πνίξουν τον Τροτσκισμό εξολοθρεύοντας εκατοντάδες και συσσωρεύοντας βουνά συκοφαντιών ενάντια στους αρχειομαρξιστές.
Αποκαθιστώντας πέρυσι την ιστορική αλήθεια, η ΕΔΕ με τα άρθρα «Τα Αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα» και τις εκδηλώσεις για τα 40 χρόνια από τη δολοφονία του Λεόν Τρότσκι, έδοσε συνειδητή έκφραση στις βαθύτερες ανάγκες του ίδιου του εργατικού κινήματος. Καθώς το προλεταριάτο βρίσκεται αντιμέτωπο με το ίδιο το καθήκον της πάλης για εξουσία έχει ανάγκη όσο ποτέ να εγκαθιδρύσει την ιστορική αλήθεια και συνέχεια της πάλης του.
Είναι η συσσώρευση των όρων της σοσιαλιστικής επανάστασης κι η πάλη της Δ.Ε. για τον Τροτσκισμό που επέτρεψαν στη νέα γενιά των επαναστατών να εγκαθιδρύσει τη σύνδεση της με την πρώτη ηρωική γενιά των τροτσκιστών του 1930. Ιστορικά ζητήματα, άλυτα για δεκαετίες, είναι τώρα δυνατό να λυθούν. Γιατί είναι η εποχή της παγκόσμιας επανάστασης κι έτσι η εποχή του Τροτσκισμού.
Τα υπονοούμενα του Μ.Σ. για «τον κίνδυνο που εγκυμονεί» η αναβίωση του Αρχειομαρξισμού μέσα από την ΕΔΕ, είναι για μας ένας διαστρεβλωμένος φόρος τιμής από την πλευρά ενός φανατικού αντίπαλου.
Η ΕΔΕ είναι η συνέχεια της ΚΟΜΛΕΑ. Αλλά δεν είναι μια απλή αναβίωση των θετικών και αρνητικών πλευρών της. Ο Τροτσκισμός της δεκαετίας του ’80 πατάει στις πλάτες των πρωτοπόρων της δεκαετίας του ’30. Συνεχίζει στο δρόμο που εκείνοι πρωτάνοιξαν με χιλιάδες θυσίες. Παλεύει, όμως, σε διαμετρικά αντίθετες ιστορικές συνθήκες. Κι ετοιμάζει τη νίκη.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
——————
[1]. Για να μην υπάρχει η παραμικρή σύγχυση, επαναλαμβάνουμε: όχι μόνο στο χειρόγραφο των Αρχείων, αλλά και στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Διεθνές Δελτίο –και από κει στην ΕΜΕ– η φράση είναι «πολιτικάντηδες κάθε μάρκας» κι όχι «σταλινικοί κάθε μάρκας», όπως γράφτηκε λαθεμένα.
[2]. Βομβάρδιζαν κυριολεχτικά τον Τρότσκι με ντοκουμέντα και επιθέσεις εναντία στους αρχειομαρξιστές. Ισχυρίζονται όμως μέχρι σήμερα ότι ο Τρότσκι είχε μονόπλευρη πληροφόρηση!